Τρεις γάμοι και μία κηδεία;

Η επιμήκυνση του χρέους, η δραματική μείωση των επιτοκίων και κυρίως η διαφαινόμενη επέκταση της χρήσης του EFSF για τις ανάγκες της ευρωζώνης είναι χαρμόσυνες ειδήσεις για την πορεία της Ευρώπης προς την ολοκλήρωσή της. Τα δάκρυα του Otto Sinn με πείθουν ότι η Ευρώπη αγνοεί τις αγορές, την απομόνωση και τη χρεοκοπία και βαδίζει προς τη διόρθωση των ελλειμμάτων διακυβέρνησης που απαιτεί το ενιαίο νόμισμα. Η σημαντική ανάληψη εθελοντικά ή «εθελοντικά» του ιδιωτικού τομέα μέρους των απωλειών από την ελληνική κρίση χρέους, μένει να αποδειχτεί αν είναι μια νίκη της πολιτικής στην ανεξέλεγκτη πορεία προς τη διάλυση της Ευρώπης που επιβάλλουν οι ανάγκες των κερδοσκόπων, ή μια κηδεία και αυτού του θαρραλέου, αλλά αμφιλεγόμενου βήματος.

Ολα αυτά βέβαια με σκληρό τίμημα για την Ελλάδα: Δεν μπορεί πλέον να αναβάλλει τις διαρθρωτικές αλλαγές και τη δημοσιονομική πειθαρχία που απαιτούν και επιβάλλουν οι δανειστές και διασώστες μας, μια και μόνοι μας δεν θελήσαμε να αποδεχτούμε. Πολλές κυβερνήσεις και πολιτικοί αλλά και άνθρωποι θα θυσιαστούν στην πορεία αυτή. Και πολλοί θα χάσουν πολλά. Αλλά όλοι θα κερδίσουν. Την προσαρμογή στον ορθολογισμό της δημόσιας διαχείρισης. Και τον σεβασμό στις γενιές που έρχονται στις οποίες φορτώσαμε τη δική μας ευμάρεια. Με δανεικά.

atrif@otenet.gr