Ο Μελ ζητά «άφεση»

Την έβλεπα στο Φεστιβάλ των Καννών, ανυπόμονος να πετύχω έπειτα από καιρό τον στιγματισμένο από τα προσωπικά του προβλήματα Μελ Γκίμπσον σε ρόλο απαιτητικό και άφησα το Palais Du Cinema με μια απογοήτευση. Πόσο κρίμα!

Γιατί η σκηνοθεσία της συμπρωταγωνίστριας Τζόντι Φόστερ είναι λυπηρά άτολμη σε σχέση με τη θαρραλέα ερμηνεία του: ο ηθοποιός τα δίνει όλα ως Ουόλτερ Μπλακ, ένας άνθρωπος χτυπημένος από την κατάθλιψη, που υποφέρει, ερμητικά κλεισμένος στον εαυτό του και πλήρως παραιτημένος από κάθε προσπάθεια απεμπλοκής. Η οικογένειά του και οι υπάλληλοι της εταιρείας παιχνιδιών που διοικεί παρακολουθούν δίχως να μπορούν να κάνουν κάτι ώσπου αυτός ανακαλύπτει… έναν κάστορα – μαριονέτα. Που του «μιλά» με cockney βρετανική προφορά και παίρνει τον απόλυτο έλεγχο της ζωής του. Κανείς πλέον δεν απευθύνεται σ’ αυτόν. Ολοι απευθύνονται στον κάστορα. Που κάποια στιγμή ζητά το δικό του μερτικό, απαιτώντας από τον άμοιρο Μπλακ να βάλει στην άκρη την οικογένειά του ώστε να αφοσιωθεί σ’ αυτόν και μόνο!

Κατά πόσο είναι εφικτό να δεχτείς τη σχιζοφρένεια του διπλανού σου όταν αυτή σε βολεύει ή, ακόμα χειρότερα, σε ευχαριστεί; Και πόσο διατεθειμένος είσαι να συγκρουστείς μαζί του, ώστε να τον γνωρίσεις; Ο Ουόλτερ Μπλακ έχει έναν μόνο «ξένο» να αντιμετωπίσει, τον «άλλο του εαυτό». Ο οποίος θα μπορούσε να είναι η πρωταγωνιστική φιγούρα μιας εξαίσιας, εξίσου τολμηρής, ταινίας.

Αλλά, βλέπετε, κάτι παράξενο συνέβη εδώ: ενώ η Τζόντι Φόστερ ως σκηνοθέτις δείχνει πολύ προσεκτική στην απεικόνιση του κεντρικού της χαρακτήρα, τον τοποθετεί σε ένα σύμπαν που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από οικογενειακή κομεντί των στούντιο Disney. Το οποίο, αν το δείτε, ας πούμε, ντανταϊστικά είναι έξοχο: δεν υποφέρει μόνο ο Ουόλτερ Μπλακ από διαταραχή προσωπικότητας αλλά και η ταινία! Ετσι, από τη μια έχεις μια δυνατή ερωτική σκηνή ανάμεσα στον Γκίμπσον, τη Φόστερ και τον… κάστορα και από την άλλη οικογενειακά στιγμιότυπα και αχρείαστες ενότητες επενδυμένες με την πιο χλιαρή, μελιστάλαχτη μουσική. Ούτε καν το βίαιο φινάλε δεν αλλοιώνει αυτές τις εντυπώσεις – η σκηνοθέτις είναι πάντα εκεί, έτοιμη να μαζέψει και τα πλέον ασυμμάζευτα.

Ετσι, αυτό που μένει στο τέλος είναι μια απογοήτευση. Ο Μελ Γκίμπσον (που πρέπει να περιμένει μια άλλη ταινία για να σώσει την καριέρα του) μπορεί να δίνει μια ερμηνεία αντάξια με αυτήν του Μίκι Ρουρκ στον «Παλαιστή», η Τζόντι Φόστερ όμως δεν είναι Ντάρεν Αρονόφσκι. Σπαταλά, βλέπετε, πολλά από τα 90 λεπτά του φιλμ σε λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να απασχολούν πολύ πιο αδιάφορες ταινίες από αυτήν που η ταινία «The Beaver» θα μπορούσε να είναι.