Προσκήνιο

_¬ Οι «σοβαρές» σκηνές μοιάζουν απολύτως επίπεδες και περιττές και οι περισσότερες κωμικές σαν να καμώνονται τις κεφάτες χωρίς να απογειώνονται. Ενώ η διάρκεια κάνει το θέαμα κουραστικό. Το λειτουργικό σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη – του οποίου, πάντως, το πίσω τμήμα ήταν αόρατο στους θεατές των πρώτων σειρών της Επιδαύρου -, τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη, που ορισμένα είναι ενδιαφέροντα και άλλα αδιάφορα, οι χωρίς ιδιαίτερη προσωπικότητα μουσικές του Θοδωρή Οικονόμου, οι σωστοί φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου και οι ικανοποιητικές χορογραφίες του Φωκά Ευαγγελινού δεν σηκώνουν το αποτέλεσμα. Εν κατακλείδι, βέβαια, πέρα από την απογοήτευσή μου – επειδή προσήλθα στην παράσταση με μεγάλο καλάθι – ομολογώ πως προτιμώ την, κατά τη γνώμη μου, αποτυχία αυτή από το οποιοδήποτε «συμπαθητικό» επιγονικό ανέβασμα για νιοστή φορά μιας τραγωδίας ή μιας κωμωδίας του Αριστοφάνη…

_¬ ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Η παράσταση διαθέτει μία καλή έως εξαιρετική διανομή. Δυστυχώς, όμως, οι ηθοποιοί δεν αναδεικνύονται μέσα από αυτά τα ράκη ρόλων. Νένα Μεντή, Νίκος Κουρής, Τάνια Τρύπη – που, τελευταία, τη βλέπω όλο και να υποχωρεί σε μία αγοραία αισθητική -, Ελένη Κοκκίδου, Αγορίτσα Οικονόμου, Μάκης Παπαδημητρίου, Σωκράτης Πατσίκας, Αλκηστις Πουλοπούλου, Χρήστος Σπανός, Δημήτρης Τσέλιος και άλλοι σαν να εξαφανίζονται και να μην αξιοποιούν τις ικανότητές τους. Ο Λαέρτης Μαλκότσης φέρει, πάντως, εις πέρας τον άχαρο ρόλο του Απολλωνία απλά και καθαρά, χωρίς σφιξίματα και μανιερισμούς. Θα ξεχωρίσω επίσης την εξαίρετη Ευαγγελία Μουμούρη ως Κλωνάριον. Την παράσταση σίγουρα κλέβουν η Σοφία Φιλιππίδου ως παρωδία Κλυταιμνήστρας και ο Θανάσης Αλευράς ως παρωδία Μήδειας: απολαυστικοί.