ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Το ξωκκλήσι στο Σύνταγμα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Δεν ξέρω σε τι ακριβώς χρησιμεύει η σκηνή που έχει μετατραπεί σε ξωκκλήσι στην Πλατεία Συντάγματος. Υποθέτω ότι κάποιοι έχουν ανάγκη να συνομιλούν με τον Θεό τους μετά τις μούντζες και τις κρεμάλες με τις οποίες προσπαθούν να εξορκίσουν τους τριακόσιους δαίμονες της ζωής μας.
Ή μήπως θέλουν να δείξουν ότι το κράτος της άμεσης δημοκρατίας δεν πρόκειται να καταπατήσει το συμβόλαιο γάμου που έχει συνυπογράψει η δημοκρατία μας με την ορθοδοξία; Στο κάτω κάτω, όπως μας καθησύχασε ο Αρχιεπίσκοπος, σε ύφος γέροντος Θεσσαλονίκης, η Εκκλησία παραμένει στο πλευρό του λαού της. Και ενόψει του Δεκαπενταύγουστου μερικές λιτανείες κατά του χρέους δεν θα έβλαπταν καθόλου.
Ως λαός έχουμε βαθιά θρησκευτικά αισθήματα, αλλά είμαστε και ποιητικός λαός, δεν έχετε αντίρρηση. Τόσο ποιητικός που προκειμένου να πετύχουμε μια ρίμα με τη λέξη πλατεία είμαστε έτοιμοι να βροντοφωνάξουμε ρυθμικά πως η χούντα δεν έπεσε το εβδομήντα τρία, γιατί εκείνο το εβδομήντα τέσσερα δεν ριμάρει με τίποτε το άτιμο. Παρ’ ημίν η πραγματικότητα υπήρξε πάντα σχετική. Το μόνο απόλυτο που αναγνωρίζουμε είναι τα αισθήματά μας.
Και αρχίζω να αναρωτιέμαι αν ο κ. Καμίνης είναι σε θέση να αντιληφθεί τα πραγματικά αισθήματα του κ. Παπουτσή. Αν δηλαδή ξέρει πώς να αντιμετωπίσει τις ευαισθησίες του, ποιες είναι οι κατάλληλες λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιήσει, πώς να τον κοιτάξει, τι τόνο φωνής να υιοθετήσει.
Διότι εδώ και δύο εβδομάδες ο υπουργός δήλωσε πως αν του το ζητήσει ο δήμαρχος θα τον βοηθήσει με το θέμα του κάμπινγκ στην Πλατεία Συντάγματος. Τώρα, αν ο άλλος τον πήρε απλώς τηλέφωνο, ή του έστειλε καμιά πρωτοκολλημένη επιστολή, αν δεν βρήκε ούτε μία τρυφερή κουβέντα να του πει, έστω ένα νεύμα κατανόησης να του κάνει, τότε δεν φταίει ο υπουργός. Είπαμε: κρίση, κρίση, αλλά μην γίνουμε και προτεστάντες. Ή είσαι αισθηματίας ή δεν είσαι.
Θα μου πείτε ότι μπροστά σε όσα περνάμε όλα αυτά μοιάζουν με τα ψιλά γράμματα των συμβολαίων. Διότι ακόμη κι αν φύγουν οι σκηνίτες απ’ το Σύνταγμα, θα έρθουν οι ιδιοκτήτες των ταξί, κι όταν φύγουν κι αυτοί θα έρθουν οι αρτοποιοί, κι όταν φύγουν κι αυτοί θα έρθουν οι κομμωτές, διότι και αυτών το επιτήδευμα απελευθερώνεται.
Και το μόνο που θα μείνει είναι το ξωκκλήσι και τα σπασμένα μάρμαρα. Αχ, αυτά τα μάρμαρα, πόσα έχουν να μας πουν και πόσα μας λένε. Διότι η νεόπλουτη Ελλάδα ήθελε μάρμαρο στο Σύνταγμα, μάρμαρο για να δείξει τα πλούτη της. Δεν της έφταναν τα δέντρα, οι πόες και τα αρωματικά φυτά της Μεσογείου, οι πλατείες που κάποτε ήταν πλατείες κι έβγαζαν δροσιά κατακαλόκαιρο. Μάρμαρο ήθελε και τώρα απολαμβάνει θρύψαλα.
Google news
