ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Στον μαγικό κόσμο του Χόγκουαρτς

Θυμάμαι ακόμη την πρώτη ημέρα του Χάρι Πότερ στο σχολείο. Είχα την παρθενική εμφάνιση του μαθητευόμενου μάγου σε ένα σινεμά στην Καλλιθέα που σήμερα έχει κλείσει, θύμα και αυτό της επέλασης των Multiplex.

Από τότε πέρασαν αρκετά χρόνια, που άφησαν τα σημάδια τους σε εμένα, στον περίγυρο μου, στην Ελλάδα αλλά και στον ίδιο τον Χάρι Πότερ.

Δεν διάβασα τα βιβλία της Ρόουλινγκ και δεν βάζω τον εαυτό μου στους φανατικούς της σειράς. Ακόμη όμως και ως έναν ιδιότυπο φόρο τιμής, αποφάσισα να πάω στην πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας, κλείνοντας έναν κύκλο που άνοιξε πολύ διαφορετικά και πιο αισιόδοξα.

Στον δρόμο προς τον κινηματογράφο έβλεπα το κοινό να μαζεύεται για να δει την αγαπημένη του ταινία. Κυρίως νεαρά παιδιά, στην ηλικία που ήμουν και εγώ όταν είδα την πρώτη ταινία ή και ακόμη μικρότερα.

Στην πλειονότητά τους φανατικοί της σειράς – όπως διαπίστωσα κατά τη διάρκεια της προβολής – καθώς γνώριζαν όλες τις εξελίξεις πριν αποτυπωθούν στην οθόνη. Και μαζί τους γονείς, παππούδες, συγγενείς και φίλοι, ένα αμάλγαμα ηλικιών, μαγεμένοι όλοι από το ξόρκι του έφηβου πλέον Χάρι.

Αυτό που πραγματικά με συγκίνησε ήταν το πηγαίο, το αυθόρμητο χειροκρότημα στις κρίσιμες στιγμές της ταινίας. Κάθε μικρή νίκη, κάθε κατόρθωμα του Χάρι και της παρέας του προκαλούσε την ενθουσιώδη αντίδραση του κοινού. Και όχι μόνο του μικρού σε ηλικία αλλά και των μεγαλυτέρων, που ένιωθαν να συμπαρασύρονται από τη χαρά και το πάθος των νεαρών θεατών. Σαν να έψαχναν μια ευκαιρία, μια δικαιολογία να πανηγυρίσουν, σε μια εποχή όπου οι νίκες είναι ελάχιστες και οι ήττες συχνές και επώδυνες.

Αφήνοντας κατά μέρος την πίεση και την απαισιοδοξία της καθημερινότητας, μπήκα και εγώ για δύο ώρες στον μαγικό κόσμο του Χόγκουαρτς, επέτρεψα στον εαυτό μου να ακολουθήσει το κύμα του παραμυθιού και να γευθώ λίγα από τα ξόρκια του Χάρι. Και μετά το τέλος του παραμυθιού επέστρεψα στη ζοφερή πραγματικότητα, έχοντας όμως απολαύσει το αίσιο τέλος των περιπετειών ενός από τους εφηβικούς συντρόφους μου.