ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Στον «Τοίχο» της μνήμης με τους Pink Floyd

«The Pinks and the PIGS (Portugal, Ireland, Greece, Spain) can fly you anywhere you want to» έγραφε το τεράστιο πανό απέναντι ακριβώς από τη σκηνή. Στην άλλη αράδα: «Σε… Σας ευχαριστούμε για όλα!». Υπογραφή «Οραμα – Σιδηρόκαστρο»

Ακριβώς απέναντι η σκηνή έτοιμη να υποδεχθεί τον Roger Waters και την παρέα του. Το κλειστό του ΟΑΚΑ κατάμεστο απ’ όλες τις ηλικίες (15άρηδες μέχρι και 70άρηδες). Ολοι περιμένουν με αγωνία, υπομονή και χαρά να παρακολουθήσουν μια ξεχωριστή συναυλία.

Στις 9.30 μ.μ. η αντίστροφη μέτρηση άρχισε… 3… 2… 1… 0 και στο βιντεάκι που ακολούθησε ο αειθαλής ηγέτης των Pink Floyd θα πει στα ελληνικά «Καλησπέρα Ελλάδα! Ευχαριστώ που είσαστε εδώ μαζί μου απόψε. Παρακαλώ σβήστε τα κινητά σας και βάλτε τα στην τσέπη σας. Θα περάσουμε καλά» – και η παράσταση αρχίζει.

Ενα show διαφορετικό από τα άλλα αρχίζει. Μια συναυλία – από τις καλύτερες που έχω δει – άρχισε κρατώντας με καθηλωμένο καθ’ όλη τη διάρκειά της.

Αριστο στήσιμο, καταπληκτικός ήχος, ανεπανάληπτα γραφικά. Σε όλο το πρώτο μέρος ο τοίχος χτίστηκε τούβλο τούβλο, σιγά σιγά και με απόλυτη ακρίβεια.

Η μια επιτυχία ακολουθεί την άλλη. «Thin ice», «Goodbye blue sky», «Empty spaces». Χαμός! Μηνύματα για την πολιτική, για την οικονομία, για τους πολέμους και γι’ αυτούς που πέθαναν σ’ αυτούς. Στο «Mother» και στον στίχο «mother should I trust the government?» ο κόσμος εκδηλώνεται για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας. Λίγο αργότερα ξεδιπλώνεται ο τεραστίων διαστάσεων δάσκαλος μαριονέτα – καρικατούρα με τη βίτσα στο χέρι και 15 πιτσιρικάδες να τον «πειράζουν» και να τραγουδούν «… we don’t need no education».

Το μυαλό μου και η σκέψη μου τρέχουν και αυτά μαζί με τα σολαρίσματα από τις ηλεκτρικές κιθάρες. «Comfortably numb» δακρύζω…

Ενα δάκρυ για τον ξάδελφό μου, τον καπετάν-Μανώλη στον άλλο κόσμο τώρα, που μόλις γύρναγε στο νησί από κάποιο μπάρκο του μου έβαζε να ακούσω τους νέους δίσκους που έφερνε. Εγώ πιτσιρικάς, μυήθηκα στους ροκ ήχους των Pink Floyd και τους αγάπησα!