Σε βαρέλια…

Μα τι ωραία που τραγουδάει! Σαν να την ακούς από γραμμόφωνο και όχι σε αρχεία συμπιεσμένου ήχου και στις επιλογές του iPhone. Συγγνώμη, αλλά η Μadeleine Peyroux θέλει βινύλιο, το πολύ να συμβιβαστεί κανείς με ένα ταπεινό CD, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες και με το που αρχίζει το «Martha, my dear» (των Λένον, ΜακΚάρτνεϊ) τις έχεις ξεχάσει. Το «Standing on the rooftop» (Universal) έρχεται σαν το «θερινό» (λόγω rooftop/ταράτσας) άλμπουμ της, για το οποίο η Μαντλέν έχει πει ότι ουσιαστικά την ενδιέφερε «να εξερευνήσει πιο σκληρούς, ακόμη και άσχημους ήχους, προσπαθώντας να βρει ακατέργαστο υλικό. Και φαίνεται αυτό, το «εναλλακτικό» της κάντρι-φολκ.

Ωραία μουσική μη επεξεργασμένη, σε παραγωγή του Κρεγκ Στριτ (Νόρα Τζόουνς, Τζο Χέντρι, Κέι Ντι Λανγκ κ.ά.). Ηχος που δίνει μια αίσθηση σαν να έχεις κατέβει στο σκιερό υπόγειο και ψάχνεις παλιά περιοδικά. Τραγούδια δικά της, σαν παλιωμένα σε βαρέλια ενώ είναι καινούργια. Μαζί με αυτά και τρεις διασκευές, η «Μάρθα» (που είπαμε), το «I throw it all away» του Μπομπ Ντίλαν, το «Love in vain» του Ρόμπερτ Τζόνσον. Συνεργάστηκε η Μαντλέν και με τον Μπιλ Γουάιμαν στο «The kind you can’t afford». Eίχα και σπιτικό κρητικό κρασί και το απόλαυσα. Δεν ξέρω αν θυμάστε, στη συναυλία της στην Αθήνα (καιρό πριν) είχε πάει και ο Πρωθυπουργός. Αλλες εποχές. Ναι, άλλες.

Η Sophie Ellis-Bextor ή είναι ένας εκκεντρικός άνθρωπος ή απλώς έχει το δικό της label τώρα (μαθαίνω) και κάνει πράγματα που δεν κάνουν άλλες ποπ σταρ, δηλαδή βγάζει πρώτα το CD της στη Ρωσία και μαζεύει παραγωγούς και συνεργάτες για να φτιάξει τραγούδια της «ελεκτροντάνς» σχολής, τα οποία θα μπορούσε (αν ήταν τέτοιος χαρακτήρας) να ετοίμαζε μόνη στο σπίτι της, ανοίγοντας το ψυγείο και τσιμπολογώντας κάθε τόσο κεράσια. Το «Make a scene» έχει τις στιγμές του, σαν το «Cut strait to the heart», σε συνεργασία με τον Εντ Χάρκουρτ, και αν τη συμπαθήσεις θα βρεις κι άλλες (υπάρχουν), αλλά πρέπει και αυτές να σε βρουν σε καλή μέρα. Διαλέγω πάντως και το ομώνυμο και εκείνο το «πεταχτό» το «Heartbeat». Kαι τα κεράσια.