Φοίβη

Της συν-αγελάδας

το ανάγνωσμα

Αγαπητή κ. Φοίβη,

Αναφορικά με το θέμα της πάταξης της φοροδιαφυγής με την αγωνία της οποίας συνεχίζεις να ζεις και εσύ και θέλοντας να σε διευκολύνω, σου αναφέρω ότι στην εποχή μας που ο κόσμος πάει στη Σελήνη είναι αδιανόητο να πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή. Το πρόβλημα είναι πολιτικό, δεν υπάρχει βούληση, δεν υπάρχει αξιόπιστο πολιτικό σύστημα, δεν υπάρχει αξιοπιστία από τους τριακόσιους να θέσουν τους εαυτούς τους στη διάθεση των φοροτεχνικών υπηρεσιών. Ο πολίτης ο απλός εάν δει ότι ο νόμος εφαρμόζεται στους υψηλά ισταμένους δεν τολμά ούτε με τη σκέψη του να φοροδιαφύγει.Ο απλός πολίτης περιμένει με αγωνία οι χειροπέδες για τα οικονομικά εγκλήματα να αρχίσουν να γίνονται της μόδας. Περιμένει δημεύσεις περιουσιών, περιμένει εγκλεισμούς στη φυλακή και τότε θα ξανασυναντηθούμε στις γραμμές της στήλης. Με την ευκαιρία, κ. Φοίβη, πληθαίνουν οι πληροφορίες ότι ο αρμόδιος αποσύρεται στις ήρεμες αίθουσες των φορολογικών ελέγχων. Τάραξε τα λιμνάζοντα νερά, πήραν τα μυαλά του αέρα και θέλησε να αντιπαρατεθεί με το Κολωνάκι και τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ.

Με εκτίμηση, Ε. Παπαδημητρίου,

π. διευθυντής υπουργείου Οικονομικών

Μπα, ποιο θέμα πολιτικής – στιβαρής – βούλησης, αγαπητέ Ε.; Αν κλάψουν λίγο ακόμη οι κακόμοιροι οι πολιτικοί μας μπορεί να τους πιστέψουμε ότι είναι δύσκολο να μαζέψουν τόσα και τόσα χρεωστούμενα φόρων από μεγαλοοφειλέτες, τους οποίους και γνωρίζουν και συναγελάζονται. Επίσης, αν κλάψουν, θα πιστέψουμε ότι είναι από τη δουλειά τόσων υπαλλήλων στις ΔΟΥ τα εκατομμύρια που – ουπς, κατά λάθος… – εντοπίζονται σε προσωπικούς τους λογαριασμούς. Αν κλάψουν κι άλλο μπορεί και να γελάσουμε με το ανεκδοτάκι. Το άλλο με τον Τσακ Νόρις, το ξέρετε;

Το μεγάλο του χρέους «σκοινί»

Κυρία Φοίβη,

Η λέξη χρέος είναι από τις πιο βαριές του λεξιλογίου μας. Στη λέξη χρέος εστιάζεται όλη η ηθική υπόσταση του ανθρώπου. Ολες οι ανθρώπινες αξίες στηρίζονται στο καθήκον της εκπληρώσεώς του. Η πρόθεση υπό μπροστά στη λέξη χρέος ερμηνευόμενη εννοεί υποτέλεια – εξάρτηση, κατωτερότητα και υποβάθμιση. Το χρέος είναι αυτοδίκαιο αξίωμα, ο αρνητής του χρέους δεν δικαιώνεται και τιμωρείται. Ενα τέτοιο χρέος έχει και το δικό μας κράτος και αξιώνει την εξόφλησή του. Πώς και γιατί έχουμε αυτό το δυσανάλογο για μια μικρή χώρα χρέος;

Φανταστικές, ουτοπικές και ονειρικές απαξάπασες οι λύσεις που προτείνει η σωρεία των οικονομολόγων και σοφών που με άναρχη αξιοκρατική σειρά παρεμβαίνουν στα κανάλια και κανένας τους δεν φτάνει στο τι γενέσθαι.

Για να βγουν τα κάστανα από τη φωτιά χρειάζεται μασιά και αυτό το εργαλείο δεν το διαθέτει κανένας τους. Ολοι τους αναμένουν τον από μηχανής θεό να σβήσει το χρέος, ως εκλείπει καπνός, ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός. Τέτοια όμως δεν γίνονται στον 21ο αιώνα του ρεαλισμού και του νόμου του ισχυροτέρου. Οι αρχηγοί των μεγάλων κρατών με ισχυρή οικονομία δεν βασίζονται στο «ισχύς η αγάπη του λαού μου» που έλεγαν κάποτε οι ελέω Θεού βασιλείς και οι δικτάτορες. Στηρίζονται στο χρήμα και με το χρήμα στα όπλα.

Μεταφραζόμενο ένα αρχαίο ρητό λέει: «Αν πολεμάς με χρυσά όπλα πάντα θα νικάς». Ολη η ανθρωπότητα ψάλλει ύμνους στους χρηματοκρατούντες. Γιατί λοιπόν μας φαίνεται παράξενο – άτοπο – απάνθρωπο όταν μας ζητούν τα χρήματά τους οι δανειστές μας; Εάν εμείς τα πήραμε και δεν τα αξιοποιήσαμε δεν τους ενδιαφέρει. Αφού εμείς τα κάναμε στραγάλια και μπιρμπίλια για ψηφοθηρικούς σκοπούς και άτοκα δάνεια σε δικούς μας, δικό μας το λάθος και τα λάθη δεν περνούν ατιμώρητα.

Δυστυχώς, όλο το χρέος θα πληρωθεί αναπόδραστα με ιδρώτα και κόπους και την αξιοπρέπειά μας θα τη δούμε να κρέμεται στις λίστες της σάτιρας. Μας ταλανίζουν η τύχη των μικρών κρατών και η αλαζονεία της νίκης μας στον Μαραθώνα και τη Σαλαμίνα. Τα μυαλά μας δεν μέστωσαν ακόμα και η προσκόλλησή μας στα προγονικά μάς έχει περιορίσει τα πεδία της ορατότητας και δεν βλέπουμε τι παράγει η χώρα μας και πώς να εκμεταλλευθούμε ό,τι μας παρέχει η γεωγραφική μας θέση. Ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της απρόσμενα χαμένης ευδαιμονίας που τώρα μας δείχνει τη γλώσσα χλευάζοντας. Πήραμε τη ζωή μας λάθος. Ομως η ζωή έχει γυρίσματα. Θα περάσουν πολλά χρόνια για να ξανακάνουμε πάλι αφειδώς κατανάλωση και να ξανασκορπίσουμε λουλούδια στην πίστα. Υπομονή, τώρα είμαστε στα κάτω μας. Το στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα είναι μια κουβέντα. Υπάρχουν και χειρότερα.

Κυρία Φοίβη, καλό σας καλοκαίρι,

Βασίλης Λαρισαίος

Το έχουμε πει – και ας το επαναλάβουμε πολλές φορές, μπας και το πιστέψουμε, αγαπητέ Βασίλη: όταν εκείνοι οι «κακοί» Ευρωπαίοι κρεμαντζουλιόντουσαν ακόμη από τα δέντρα (που έλεγε κι ο μακαριστός…), εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες και σηκώναμε εξαπτέρυγα! Ας το ξαναλέμε. Μπας και (νομίσουμε ότι) μας απαλύνει την κατάντια…