«Σ’ ευχαριστώ, ω εργατοπατέρα μου -τέρα μου, -τέρα μου»

Κάποιος πρέπει, επιτέλους, να κάνει ενός λεπτού σιγή. Και να ευχαριστήσει, από τα τρίσβαθα της καρδιάς, τους εργατοπατέρες της σκηνής. Τους συνδικαλιστές του Σωματείου Ηθοποιών, που δίνουν αγώνες θαλερούς και «με συνέπεια για να προσφέρουν στην καλλιτεχνική ζωή του τόπου ορισμένα από τα κεκτημένα του ελληνικού Δημοσίου», όπως έγραφε πρόσφατα στα «ΝΕΑ» και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος.

Να τους ευχαριστήσει με θέρμη που πήγαν για να σταματήσουν παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών (τον «Νάρκισσο») «διότι συµµετείχαν εθελοντές», όπως την Τετάρτη της µεγάλης απεργίας είχαν ακυρώσει την παράσταση της οµάδας Lemurius. Καθότι υποδεικνύουν αυστηρά προς πάσαν κατεύθυνσιν – και προς το Φεστιβάλ – πως «είναι επικίνδυνη τακτική αυτή που πάει να καθιερωθεί µε τους εθελοντές». Και «αν επιδοτούµενοι από το κράτος φορείς δεν πληρώνουν, τι να περιµένουµε από τους ιδιώτες», ε;

Να τους ευχαριστήσει ταπεινά επειδή παλεύουν για κατοχυρωμένα δικαιώματα, όπως – κατά τον Τάκη Θεοδωρόπουλο και πάλι – «το δικαίωμα να διακόπτεις την πρόβα επειδή ξεπεράστηκε το συμπεφωνημένο ωράριο, ή να ζητάς να γίνονται οι παραστάσεις από τις εννιά το πρωί ώς τις τρεις το μεσημέρι».

Να τους ευχαριστήσει που έμειναν στις στάσεις εργασίας τις ώρες των παραστάσεων για τις διεκδικήσεις τους και δεν τύλιξαν – όπως ομοϊδεάτες τους – με πανό (ντροπής;) την Ακρόπολη, για να βλέπουν σ’ όλο τον κόσμο πόσο εύκολο το έχουμε να το ανασουμπουρδώνουμε ανάλογα με τα γούστα και τα κέφια μας (όχι, ντισκοτέκ δεν το έκαναν ακόμη!) το μνημείο.

Να τους εξάρει για την υπερανωσύνη τους να δηλώνουν και να βλέπουν ως εχθρούς όσους «δεν αποδεικνύουν ότι είναι με το μέρος τους», κατά τα (απειλητικά πλην μεστά;) λόγια του γραμματέα τους (πεσ’ τα μεγάλεεεε).

Και, επιτέλους, κάποιοι πρέπει να γονατίσουν ενώπιον της αλάνθαστης και ανυπέρβλητης συνδικαλιστικής άποψής τους και να προσφέρουν σπονδές, ανακρώζοντας εν χορώ: «Σας ευχαριστούμε, ω εργατοπατέρες του ήθους και της ποίησης»!

Φοίβη