Φοίβη

Απαίσιο + δόξα

= Ψαλτήρι

Αγαπητή Φοίβη,

Πάνω από έναν χρόνο τώρα ζούμε με ηρεμιστικά βαρέως τύπου, μιας και στην TV και στο ραδιόφωνο δεν ακούμε, στον ντόπιο και ξένο Τύπο δεν διαβάζουμε τίποτε άλλο πέρα από το ότι θα χρεοκοπήσουμε σαν χώρα, θα φτωχύνουμε συνεχώς σαν λαός, πως διαλύεται το κράτος, πως… πως… πως… Εκατοντάδες έλληνες και ξένοι δημοσιογράφοι, οικονομικοί αναλυτές και κάθε είδους ειδήμονες δεν κάνουν τίποτε άλλο πέρα από το να μεταφέρουν στον λαό μια κατάμαυρη απαισιοδοξία. Ακόμη πλήθος καθηγητάδων κηρύσσουν… την επανάσταση, από το βήμα που τους ανέβασε ο λαός, με την άνεση της επώνυμης ύπαρξής τους και την καθόλου μικρή «καβάτζα» που ο λαός τους επέτρεψε να δημιουργήσουν.

Ολοι τους αρχίζουν το σχετικό «ψαλτήρι» τους από τη «μεταπολίτευση». Λες ότι όλοι τους τότε γεννήθηκαν, τότε κατάλαβαν την ύπαρξή τους, από τότε και μετά έγιναν κριτές των πάντων. Λες και κανένας τους δεν άκουσε να γίνεται λόγος για έναν απολύτως καταστροφικό Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κανένας τους δεν άκουσε και δεν έζησε έναν αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο, που συμπλήρωσε την ισοπέδωση σε ό,τι είχαν αφήσει πίσω τους οι κατακτητές. Κάποιοι μιλάνε για το Σχέδιο Μάρσαλ που βοήθησε την κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ευρώπη να σταθεί στα «πόδια» της δημιουργώντας μια νέα βιομηχανία, σχεδόν από το μηδέν. Για την Ελλάδα, κανένας τους δεν το αναφέρει, τα λίγα χρήματα που ήλθαν τελικά στη δίνη του Εμφυλίου, όσα διασώθηκαν από τα «λαμόγια» της εποχής, δαπανήθηκαν για τις ανάγκες του Εμφυλίου.

Αγαπητή Φοίβη, ανήκω στη γενιά των Ελλήνων, που στο τέλος της δεκαετίας του ’50 είχαν δύο επιλογές, τη μετανάστευση αν ήταν «εθνικόφρονες» με τα μέτρα της εποχής ή να «μπαρκάρουν» στα ελληνόκτητα καράβια.

Προτίμησα τον δεύτερο, απείρως σκληρότερο δρόμο καριέρας, όπως και χιλιάδες άλλοι νέοι της εποχής μας. Από τη δεκαετία του ’80 και μετά, έχοντας μια σφαιρική παγκόσμια κοινωνική και οικονομική αντίληψη, έλεγα σε συζητήσεις ότι η κατάσταση της ευμάρειας που υπήρχε γύρω μας ήταν κυρίως τεχνητή και σίγουρα δεν μπορούσε να συνεχιστεί επ’ άπειρον. Και να ζούμε όλοι με δάνεια για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, και το ακραίο παράδοξο, έχουμε ακόμη την «πολυτέλεια» της άρνησης, της αντίδρασης, της αποδοκιμασίας και γενικά της απόρριψης των πάντων.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του, όχι για μένα γιατί όσο να μειωθεί η σύνταξή μου οι ανάγκες μου είναι ελάχιστες, αλλά λυπάμαι για τα παιδιά μας που μεγάλωσαν μέσα σε μια εποχή «τεχνητής» επάρκειας και για τα εγγόνια μας που θέλουμε το καλύτερο δυνατό για τη ζωή τους.

Να είσαι πάντα καλά.

Γιώργος Γερίμογλου, Βούλα

Ας ξορκίσουμε, αγαπητέ Γιώργο, την απαισιοδοξία με λίγους στίχους του Κώστα Καρυωτάκη, που είναι σαν να μιλούν για μας, σήμερα: «Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό, / ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια, / χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό, / άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ’ αστέρια»…

Ελλλλλα, όλα

με το μαχαίρι

Αγαπητή Phoebe,

Μια μεγάλη απορία κι αν μπορείς λύσε μου την. Επιχείρησα να αγοράσω εισιτήρια για τη συναυλία του Ρότζερ Γουότερς μέσα από το Ιντερνετ. Ολα καλά και ωραία μέχρι εδώ. Βρήκα εισιτήρια για το κάτω διάζωμα προς 85 ευρώ, μόνο που αντιμετώπισα τα εξής δύο παράξενα:

Πρώτον, παρότι το κλειστό γήπεδο του ΟΑΚΑ έχει αρίθμηση στις θέσεις τού κάτω διαζώματος, τα εισιτήρια δεν είχαν, ήταν δηλαδή του «μπάτε, σκύλοι»… Δεύτερον, για να μου στείλουν τα εισιτήρια από το Ιντερνετ ζητούσαν 98 ευρώ για το κάτω διάζωμα. Δηλαδή, 13 ευρώ παραπάνω, για ποιον λόγο;

Πώς γίνεται σε τέτοιες εποχές κάποιοι να πάνε να τα πιάσουν τόσο απροκάλυπτα και κυρίως κανείς να μην τους ελέγχει;

Ελένη Γερονικολού

Στο πρώτο σας ερώτημα σας έχω απάντηση, αγαπητή Ελένη. Ο ίδιος ο Ρότζερ Γουότερς, επειδή θα βιντεοσκοπήσει τις αθηναϊκές συναυλίες για το επίσημο DVD της περιοδείας του, ζήτησε να μην έχουν αρίθμηση οι θέσεις ώστε να μπορούν να στήσουν παντού τις κάμερες για τη μαγνοτοσκόπηση και να μη χρειάζεται να σηκώνουν το κοινό. Θα μου πείτε, δεν μπορούσαν να κάνουν σχεδιασμό από πριν; Και θα σας απαντήσω με… μούγκα. Οσο για το δεύτερο, τι να πει κάποιος. Ας στρέψουμε το βλέμμα ψηλά, εκεί που κατοικεί το δαιμόνιο της φυλής και του «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω»…