«Το αρπακτικό και η ψεύτρα»

Λοιπόν, ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα από αυτήν την ανήθικη ιστορία του Μανχάταν; Οτι οι Γάλλοι έχουν πάντα δίκιο, ακόμη και όταν η αλαζονεία τους γίνεται εξοργιστική; Είχαν δίκιο για το Ιράκ και τη βιασύνη της Αμερικής να πολεμήσει. Και μπορεί να έχουν δίκιο για τον Ντομινίκ Στρος – Καν και τη βιασύνη της Αμερικής να δικάσει. Η Γαλλία προσπάθησε να μπλοκάρει τον πόλεμο, αλλά ξέρουμε ότι η γαλλική κυβέρνηση είχε ένα ιστορικό πετρελαϊκών συμφωνιών με τον Σαντάμ Χουσεΐν. Η Γαλλία αρνήθηκε να πιστέψει ότι ο DSK πίεσε μια καμαριέρα, αλλά ξέρουμε ότι η γαλλική κοινωνία έχει ένα ιστορικό ισχυρών ανδρών που κατηγορήθηκαν για σκανδαλώδη συμπεριφορά απέναντι σε νεαρές γυναίκες. Ο Ντομινίκ Στρος – Καν δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Οταν ένα σύνηθες αρπακτικό έρχεται αντιμέτωπο με μια συνήθη ψεύτρα, το πιθανότερο είναι ότι θα χάσει η ψεύτρα – ακόμη και σε εκείνην τη σπάνια περίπτωση που λέει την αλήθεια.