ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Η άλλη όψη του νομίσματος

Την ώρα που ήμουν έτοιμη να το πάθω το έμφραγμα – βράδυ Πέμπτης – διότι στους δρόμους δεν κουνιόταν ούτε κουνούπι, πόσω μάλλον αυτοκίνητο, αναρωτήθηκα πώς γίνεται η Αθήνα να παθαίνει κάθε τρεις και λίγο κυκλοφοριακό έμφραγμα και να μην πεθαίνει κι εμείς με το πρώτο έμφραγμα να αποδημούμε εις Κύριον. «Πεθαίνουμε εμείς και τη γλιτώνει εκείνη», απεφάνθη με περισσή λαϊκή σοφία ο ταξιτζής. Πρόβα για τα Special Olympics ήτοι κλειστή Βασ. Κωνσταντίνου. Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα όπερ κλειστή η Αμαλίας. Διαμαρτυρία σωμάτων ασφαλείας στην Ομόνοια μετατρέπουν σε βάλτο αυτοκινήτων την Αγίου Κωνσταντίνου και την Πειραιώς. Αποτέλεσμα; Πρακτικώς αδύνατον να φτάσω ώς την οδό Ακαδήμου και το «Από Μηχανής Θέατρο» για να δω τον «Δαίμονα» με τη Ρούλα Πατεράκη. Εκείνη θα μονολογούσε επί σκηνής στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Εγώ ήδη μονολογούσα μέσα στο ταξί και σκεφτόμουν τι θα έγραφα στη στήλη: «Δεν ήμουν κι εγώ εκεί;». Τελικώς κατάφερα να φτάσω με είκοσι λεπτά καθυστέρηση. Δεν ήμουν η μόνη ευτυχώς κι έτσι κατάφερα να βρω τη θέση μου πριν από το τρίτο κουδούνι. Η Ρούλα Πατεράκη με ένα πορφυρό φόρεμα ξαπλωμένη με μάτια κλειστά πάνω σε ένα διάφανο φουσκωτό – σαν στρώμα θαλάσσης. Γύρω τριγύρω φρέσκο αφράτο χώμα. Οταν «ξυπνά» έχει μεταμορφωθεί σε Ματριόσα. Στη δωδεκάχρονη που βιάζεται από τον Νικολάι Σταβρόγκιν στους «Δαίμονες» του Ντοστογιέφσκι και αυτοκτονεί. Μόνο που στον «Δαίμονα» του 2011 η Ματριόσα δεν έχει αυτοκτονήσει. Είναι μια 50χρονη γυναίκα που πότε γυρίζει στην ηλικία των δώδεκα, πότε στα 17 της, πότε στο σήμερα. Αποκαλύπτει μια διαφορετική εκδοχή των πραγμάτων. Παραδέχεται τον έρωτά της, εξηγεί πώς ξανασυνάντησε τον εραστή της, πώς τής άφησε ένα σπίτι όπου έζησε περιμένοντάς τον… Πόνος, πόθος, απόγνωση σε ένα πολυφωνικό παιχνίδι και μία προβολή που ζωντάνευε τη σκηνή. Ανατροπή. Η άλλη όψη του νομίσματος. Μια αφορμή – ακόμη κι αν δεν παρασύρθηκα όσο θα ήθελα – για να δω και την αλήθεια με τα μάτια των άλλων. Αν υπάρχει αλήθεια.