Η χαρά του μουρλοχορευταρά

Ε, ναι, λοιπόν είμαστε έθνος ανάδελφον. Κουκουρούκου! Εκεί που βγαίνουμε και κλαψουρίζουμε και κατεβαίνουμε στις πλατείες γιατί μας άφησαν άνεργους, μας κόψανε – και θα μας κόψουν κι άλλο – τους μισθούς και τις πενιχρές συντάξεις, θα μας ιδιωτικοποιήσουν, την ίδια ώρα δεν ξεχνάμε πως είμαστε μουρλοχορευταράδες ως λαός.

Κι εκεί που γκρινιάζουμε ότι δεν μας έρχεται η – μεθυσμένη – Γουάινχαουζ και μένουμε μόνο με τον συμπαθητικούλη Moby και άλλα τρία συγκροτήματα στο Φεστιβάλ Ejekt, στην φαληρική Πλατεία Νερού, και δεν μας κόβουν παρά μόνο 10 ευρουλάκια από τα πενήντα στο εισιτήριο λόγω ακύρωσης της Εϊμι, πάμε ολοσούμπιτοι στη Θεσσαλονίκη να πληρώσουμε, έξι, εφτά χιλιάδες νωματαίοι, τα 40 ευρώ εισιτήριο μόνον για τον Moby!

Οχι πως στο Φάληρο δεν πήγαν με τα 40 ευρώ και δίχως Εϊμι κάπου 5.000 άτομα, που το… έκαψαν με mobιές ολκής, ταρακουνούμενοι αρκούντως στον ρυθμό ασταμάτητα.

Αλλά αυτή η ανακολουθία – από τη μια να γκρινιάζουμε για το ακριβό εισιτήριο, για τις περικοπές, για τις δυσκολίες και την εθνική κατάθλιψη και από την άλλη να χοροπηδάμε ξεκούδουνα στον πρώτο λικνιστικό ρυθμό – κάτι λέει για το ανάδελφον τούτο έθνος.

Η κρίση κρίση, αλλά και ο χορός και το κλάμπινγκ μέσα στο πρόγραμμα. Θα πει κάποιος: σάμπως μειώθηκε ο κόσμος στα παραλιακά κλαμπ Αθήνας και Θεσσαλονίκης (και αλλού); Ουχί. Πίτα και ξεφάντωμα μέχρι πρωίας. Ή κάποιοι ζουν ακόμη από την Ελλάδα του μαύρου χρήματος, της εγκληματικής φοροδιαφυγής και της σκανδαλώδους ατιμωρησίας και δεν τους βρίσκει κρίση – μόνον να γκρινιάζουν για περικοπές ξέρουν… – ή είμαστε και πολύ… μουρλοκούκου λαός. Και ίσως δεν θα ‘πρεπε να κατηγορούμε την Ανγκελα Μέρκελ που «μας τη λέει». Ελα ωπαααααα!

Φοίβη