Φοίβη

Αντωνάκη, πες αλευράκι

Αγαπητή Φοίβη,

Το θέατρο του παραλόγου. Τι βλέπουμε; Τον πρωθυπουργό της Γαλλίας, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να… προσπαθούν να πείσουν τον «πρίγκιπα» της αντιπολίτευσης ότι πρέπει να ‘ναι συνεργάσιμος, για να μας δώσουν τα… λεφτά τους.

Δηλαδή το αυτονόητο. Πώς να συμφωνήσει, όμως, όταν επιδιώκει τη φθορά του κυβερνώντος κόμματος και την άνοδό του στον πρωθυπουργικό θώκο; Δεν βρίσκεις κάθε μέρα τέτοιες ευκαιρίες! Υποσχέσου, υποσχέσου, κάποιοι θα «τσιμπήσουν». Γιατί δεν προτείνει συγκεκριμένη οικονομική πολιτική, αλλά αερολογεί; Τολμάει; («Οταν είσαι έξω απ’ τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρεις» λέει η λαϊκή σοφία).

Μήπως όμως, ρε Φοίβη, έχουμε τους πολιτικούς που μας ταιριάζουν; Μήπως πρέπει ν’ αποβάλουμε κι εμείς την παλιά νοοτροπία μας; Το ρουσφετάκι, το φακελάκι, τις μαϊμού αναπηρικές συνταξούλες (60.000 με κόστος 600 εκατ. ευρώ!), τη φοροδιαφυγούλα, την εισφοροδιαφυγούλα, τις συνταξούλες… αποδημησάντων, τις δωροδοκιούλες, τους διορισμούληδες απ’ το παράθυρο (έργο των μουντζωθέντων), τις συναλλαγούλες κάτω απ’ το τραπέζι, τη διαφθορούλα, τις πλασματικές υπερωριούλες, τις καταχρησούλες του δημοσίου χρήματος, τις μιζούλες, τις παράνομες εξαγωγούλες συναλλάγματος, τις σπαταλούλες, το μαύρο χρηματάκι, το ξεπλυματάκι βρώμικου χρήματος…

Πλήθος λέξεων και όρων χαρακτηρίζει το σύστημά μας (αναρωτιέμαι τόσοι όροι υπάρχουν σ’ άλλη ξένη γλώσσα!). Για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε τον… πλούτο της ελληνικής γλώσσας!

Μήπως αντί να μουντζώνουμε τη Βουλή, θα έπρεπε να μουντζώνουμε τα… μούτρα μας;

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά

Λέτε να αρχίσουμε να μουντζώνουμε τη φατσούλα μας, αγαπητή Μάρα;

Γιάννης κερνάει, Γιάννης… τρώει

Αγαπητή Φοίβη,

Διάβαζα την επιστολή τής αναγνώστριας Χριστίνας Λυκ., με την οποία συμφωνώ, και επαυξάνω. Το ζήτημα εδώ δεν είναι αν είναι τέχνη η παράσταση με το ατελείωτο πασάλειμμα με ακαθαρσίες ή ποια είναι τα όρια της τέχνης. Αλλά ποια είναι τα όρια της κρατικής χρηματοδότησης και μάλιστα σε περίοδο τεράστιας οικονομικής στενότητας, στην οποία καλούμαστε οι μισθωτοί και συνταξιούχοι να δώσουμε περίπου έναν ολόκληρο μισθό μας ως έκτακτη εισφορά και ποιος ξέρει πόσα ακόμη.

Ποιος φωστήρας λοιπόν συμβουλεύει και ποιος «αγοράζει» τέτοιες παραστάσεις, που ανεξαρτήτως ορίων της τέχνης μπορεί να προσβάλλουν την αισθητική μας και κατά κάποιον τρόπο να κλέβουν από το πορτοφόλι μας για να μας προσβάλλουν;

Ελευθερία Ζάχου, μισθωτή

Αφετε την τέχνην ελεύθερη να εκφραστεί με… αφοδεύσεις, αγαπητή Ελευθερία, που είναι και ταμάμ με την εποχή που ζούμε, άλλωστε. Οσο για συμβουλάτορες και χουβαρνταλίκια, πού να ξέρατε ότι υπάρχουν και εκπρόσωποι ξένων οργανισμών που μετέχουν σε διοικητικά συμβούλια αρμόδιων οργανισμών και τα έργα αγοράζονται – με παχυλά ποσά – από τους ίδιους οργανισμούς στους οποίους είναι μέλη, για να μας σερβιρισθούν!

«Σήμερα γα-, σήμερα γάμος γίνεται»

Κυρία Φοίβη,

Ημουν και εγώ εκεί δυο, τρεις φορές, χειροκροτώντας την αγανάκτηση των Αθηναίων για τα χάλια μας. Δυστυχώς, όμως, δεν οδηγεί πουθενά ο τρόπος με τον οποίο την εκφράζουμε.

Το μόνο σίγουρο που εισέπραξα ήταν πως εν ευθέτω χρόνω θα έχουμε αρκετούς γάμους νέων ανθρώπων που γνωρίστηκαν στην πλατεία, μεταξύ μπίρας, σάντουιτς, τσιγάρου και συνθημάτων.

Κάτι είναι κι αυτό, αφού οι νεολαίοι σήμερα δεν παντρεύονται εύκολα και όχι πάντοτε λόγω οικονομικής δυσπραγίας.

Μακάρι να βγω ψεύτρα ως προς το πρώτο σχόλιο περί αίσιων αποτελεσμάτων για όσους ξεροσταλιάζουν στο Σύνταγμα, εμποδίζοντας συγχρόνως και την εύρυθμη κυκλοφορία στο Κέντρο αλλά και τους εμπόρους να πουλήσουν, έστω και με 70% έκπτωση, την πραμάτεια τους.

Κανενός το αυτί δεν ιδρώνει, κυρία Φοίβη μου. Εκτός και αν τους το κόψουμε.

Κατερίνα

Αντε και με το καλό, αγαπητή Κατερίνα. Την τύχη τής κυρα-Δέσποινας της χαλατζούς, με τους τεσσερισήμισι χιλιάδες κόμπους ανά τετραγωνικό εκατοστό. Για να θυμηθούμε τα νησιώτικα του Παρίου του Μεγαλοπρεπούς (π.Ο. – προ Οικονομόπουλου), «σήμερα γα-, σήμερα γάμος γίνεται σ’ ωραίο περιβόλι», γνωστό αγωνιστικό άσμα, ώσπου κάποιοι αποφασίσουν να αφήσουν την πενιχρή οικονομία του Κέντρου να ανθήσει, παράλληλα με τις αγωνιστικές τους κινητοποιήσεις…