Φοίβη

Επαΐοντες των αφοδεύσεων

Καλησπέρα, αγαπητή Φοίβη.

Γράφατε τις προάλλες για τον άνθρωπο του θεάτρου Ρομέο Καστελούτσι, που «μας φέρνει φέτος (χάρη στις σωτήριες εµµονές των εθνικών διοργανωτών) ένα έργο µε την αρετή τής συνεχούς, αδιάλειπτης και αρκούντως… πασαλειφτικής αφόδευσης». Το οποίο

«την ώρα που οι “Αγανακτισµένοι” διεκδικούν στις πλατείες της Ελλαδίτσας τη µη περαιτέρω περικοπή συντάξεων και µισθών χάριν Μνηµονίου και διαδηλώνουν κατά της ανεργίας και του εκφυλισµού της δηµόσιας, πολιτικής ζωής, ο αδρά επιχορηγούµενος ευφάνταστος θεσµός θα προαγάγει τον διάλογο της αφόδευσης».

Διάβασα και μια συνέντευξή του, όπου έλεγε πως «η πατρική “κληρονομιά” είναι τα περιττώματα κι αυτό μπορεί κάποιος θεατής να το αναγνώσει ακόμα και πολιτικά: είμαστε καταδικασμένοι να καθαρίζουμε τις ακαθαρσίες του πατέρα».

Από περιέργεια – μάλλον νοσηρή, όπως αποδείχτηκε – πήγα να δω την παράσταση, καθώς επιχειρώ να συνθέσω μια διπλωματική εργασία για τα όρια της Τέχνης. Καθώς βρίσκομαι πλέον στο μετείκασμα της παράστασης, κατά την οποία είδαμε στο φινάλε – και τρομάξαμε – μέχρι και μέσα από τα μάτια του ζωγραφισμένου Χριστού, στο σκηνικό, να ρέουν δάκρυα, αίμα και περιττώματα(!), ένα αναρωτιέμαι: ποιοι «εθνικοί διοργανωτές» αποφασίζουν πως αυτό είναι «μεγάλη Τέχνη»; Και ποιοι τους συμβουλεύουν, τόσο λάθος;

Πράγματι η Τέχνη δεν έχει όρια. Εχει όμως η αισθητική μας. Ειδικά όταν πληρώνουμε πολύ ακριβά στο φεστιβάλ για να προσβάλλεται!

Με απογοήτευση, Χριστίνα Λυκ.

Τι πιο καίριο σε επίπεδο κοινωνιολογικής μελέτης και δημόσιας συζήτησης από τα… ακριβοπληρωμένα προϊόντα αφόδευσης, αγαπητή Χριστίνα; Κι αν δεν το πιστεύετε, περιμένετε τους επαΐοντες του θεάτρου, που η αισθητική τους δεν διαφέρει – τι παράξενο! – από τους συμβουλάτορες…

Ποιος το ‘χασε το χιούμορ…

Αγαπητή κυρία Φοίβη, καλημέρα.

Οπως γράφατε τις προάλλες, κάποια πράγματα είναι ζήτημα πολιτισμού. Και τελευταία πολύ συχνά δείχνουμε με κάθε τρόπο πως δεν τον έχουμε και δεν τον κατέχουμε τον πολιτισμό.

Τι εννοώ; Ο,τι και να είναι, ό,τι και να θεωρούν πως είναι και όσο κι αν θεωρούν πως απειλεί τα κατεστημένα τους το κίνημα των «Αγανακτισμένων» στις πλατείες, δεν μπορεί η Αλέκα να βγαίνει να λέει πως είναι οι πρώην συνέταιροι του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. όλοι αυτοί.

Και δεν έφτανε αυτό. Οι «αναρχικοί», οι των Εξαρχείων τέλος πάντων, έφτασαν να σχολιάζουν ειρωνικά τους «Ανανακτισμένους», λέγοντας τι θέλουν στην πλατεία οι άλλοτε πολίτες του καναπέ. Λες και είναι κτήμα τους η παλλαϊκή διαμαρτυρία, όπως και του «τιμημένου».

Δεν τους λέει κάποιος να σταματήσουν τις υπερβολές και την κτητικότητα σε σχέση με την αγανάκτηση ή την κακώς εννοούμενη (όπως έχουμε δει από εκείνους, και τους δύο) αγωνιστικότητα και να αφήσουν τον κόσμο να διαμαρτύρεται όπως θέλει;

Με εκτίμηση, Αλέξανδρος Καλογερόπουλος

Το βασικότερο όλων αυτών των… αναρχικά και (μετα)κομμουνιστικά ντεμέκ «αγωνιστών της δημοκρατίας», αγαπητέ Αλέξανδρε, είναι πως τους λείπει – τελείως, μα εντελώς τελείως – η αίσθηση του χιούμορ. Που η πλατεία την έχει, και σε μεγάλες δόσεις. Φανταστείτε την εικόνα που αντίκρυσαν τα αθώα μάτια μας προχτές: στη ράμπα της Βουλής, μπροστά στα ΜΑΤ, που δεν ήξεραν πώς να τους αντιμετωπίσουν, δεκαπέντε ημίγυμνοι νταγλαράδες να κάνουν push-ups, μετρώντας «εκατόν ένα, εκατόν δύο»… Και όταν έπεσαν χημικά μικρού βεληνεκούς, όχι για καταστολή, αλλά από αμηχανία, οι ίδιοι έσπευσαν να ανάψουν φωτιά και να χορεύουν με τις αντιασφυξιογόνες μάσκες, ημίγυμνοι, πεντοζάλη! Φανταστείτε την κόκκινη Αλέκα και τον εκπολιτιστικό σύλλογο Περισσού «Ο Αρης Βελουχιώτης» σε αντίστοιχη σκηνή…