Χορεύοντας με τον τρόμο

Εκείνη την εποχή (1968) και σε μια εξαετία ο Ρομάν είχε βάλει τησφραγίδα του σε πέντε ταινιάρες. Η πρώτη, το «Μαχαίρι στο νερό» (Noz w wodzie) το 1962 στην Πολωνία. Η δεύτερη, η «Αποστροφή» (Repulsion) με Κατρίν Ντενέβ στο Λονδίνο. Εναν χρόνο αργότερα το «Αδιέξοδο» (Cul-de sac) με τη Φρανσουά Ντορλεάκ, αδελφή της Ντενέβ, στη Γαλλία. Το 1967 «Η νύχτα των βρικολάκων» (Dance with vampires), μια σαρκαστική παραλλαγή του «Δράκουλα». Και το 1968, «Το μωρό της Ρόζμαρι». Θρίαμβος. Ομως έναν χρόνο μετά η συμμορία μαύρης μαγείας του Τσαρλς Μάιλς Μάνσον – ο οποίος αντί να εκτελεστεί, εκτίει ακόμα την ποινή του στις αμερικανικές φυλακές – εισβάλλει στη βίλα του και σφάζει τη γυναίκα του Σάρον Μαρί Τέιτ σκοτώνοντας και το έμβρυο που κυοφορούσε μέσα της. Ετσι τα αμερικανικά Media τον εμπλέκουν στη μαύρη μαγεία. Πράγμα εντελώς διαστροφικό, αφού το στόρι είναι εντελώς καταδικαστικό τόσο για τον σατανισμό όσο και τη μασονία. Παράδειγμα; Το στόρι.

Αποτυπωμένο με σεναριακή καλλιγραφία από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Αϊρα Λέβιν. Η Ρόζμαρι (Μία Φάροου) παντρεύεται από έρωτα τον Γκάι (Τζων Κασσαβέτης). Το πρώτο που κάνουν είναι να στεγάσουν τα όνειρά τους σε μια δική τους φωλιά.

Το δεύτερο να περιμένουν την έλευση του καρπού του έρωτά τους. Ομως ο Γκάι είναι ηθοποιός. Στη Νέα Υόρκη κυκλοφορούν με τα ίδια όνειρα είκοσι και πλέον χιλιάδες σαν κι αυτόν. Ομως ο Γκάι δεν βρίσκει δουλειά της προκοπής. Ετσι, απογοητευμένος, είναι διαθέσιμος ακόμα και την ψυχή του να πουλήσει στον Σατανά. Οπερ και εγένετο. Γιατί στο διπλανό διαμέρισμα, ένα περίεργο ζευγάρι ηλικιωμένων, η Μίνι (Ρουθ Γκόρντον) και ο Ρομάν (Σίντνεϊ Μπλάκμερ) προσφέρονται να βοηθήσουν και το νεαρό ζευγάρι να ενισχύσουν. Γιατί ο Γκάι τις περισσότερες ώρες του με τους γείτονες τις περνάει, Γιατί κάθε μέρα η καριέρα του ιλιγγιωδώς προς την κορυφή τρέχει. Γιατί η Ρόζμαρι μένει έγκυος αλλά μέσα σε αβάσταχτους πόνους κολυμπάει. Γιατί κάτι το φρικτό και πάντως όχι το δικό τους μωρό κυοφορεί στα σπλάγχνα της. Και γιατί το αντίτιμο κάθε μεγάλης επιτυχίας είναι να τα ξεπουλήσεις όλα. Από την ψυχή σου μέχρι τα παιδιά σου.

Ο ανεκτίμητος περφεξιονισμός του Πολάνσκι αποτυπώνεται σε κάθε πλάνο, σε κάθε λεπτομέρεια σε κάθε δευτερόλεπτο σιωπής και πνιγμένων κραυγών, αυτής της θρυλικής ιστορίας. Πρώτο επίτευγμα η αυτοκόλλητη σχέση του θρίλερ με την αλληγορία. Δεύτερο επίτευγμα η αξονική τομογραφία των κλειστών, σφραγισμένων από κάθε ανάσα, εσωτερικών χώρων.

Τρίτο επίτευγμα η εύθραυστη, ευάλωτη, αλαβάστρινη και αραχνοΰφαντη παρουσία και ερμηνεία της Μία Φάροου. Και τέταρτη η αργή, βασανιστική κλιμάκωση του τρόμου χωρίς ίχνος σταγόνας αίματος.

Από τότε καμία άλλη ταινία σαν κι αυτήν. Κοντός κοντός, αλλά με κάτι κοχόνες να τρυπάνε μέχρι το κέντρο της Γης!