Οικονομική ανάλυση καφενείου

Την ιστορία που φέρει τον τίτλο «The company men» του Τζον Γουέλς, οι συντελεστές την ήθελαν σπουδαία, αλλά ως αποτέλεσμα κατέληξε στη γνωστή ρήση του Τρικούπη: δυστυχώς επτωχεύσαμεν!

Απρόσωπο, ρηχό, επίπεδο, βαρετό και απογοητευτικό. Σα να μεταποιείς σε σενάριο κινηματογραφικό όλο αυτό το κουβεντολόι που ξεδιπλώνεται την ώρα που οι θαμώνες παίζουν πρέφα στα καφενεία. Ποιος φταίει για την οικονομική κρίση; Φυσικά η απληστία των αφεντικών. Ποιος πληρώνει τη νύφη; Ακόμα και τα μεγάλα στελέχη των εταιρειών. Ποια η λύση; Επιστροφή στις ρίζες του Κέινς και του αμερικανικού καπιταλισμού. Μωρέ, τι μας λες.

Γιατί φίλε μου, αν τα χρήματα δεν πολλαπλασιάζονται και αν η κάθε εταιρεία δεν κερδίζει διαρκώς, τότε το σύστημα πάπαλα και από κοντά ο φτωχός λαός. Παρεμπιπτόντως, μια και το ‘φερε η κουβέντα, δύο οι μεγάλες στιγμές με το ίδιο θέμα: πρώτο και απείρως καλύτερο «Ο θάνατος του εμποράκου». Αν και είναι θεατρικό. Το καλύτερο του Αρθουρ Μίλερ. Με δεύτερο το «Οικόπεδα με θέα» (Glengarry Glen Ross). Κι αυτό θεατρικό με την υπογραφή του Ντέιβιντ Μάμετ. Α, ξέχασα. Το τρίτο και το πιο πρόσφατο, δύο φορές ανώτερο από το «The company men». Φυσικά εννοώ το «Ραντεβού στον αέρα» (Up in the air) του Τζέισον Ράιτμαν με Τζορτζ Κλούνι και Βέρα Φαρμίγκα.

Οσο για το στόρι, διαιρείται όσα και τα μέρη των πέντε πρωταγωνιστών: ο Μπεν Αφλεκ βλέπει πόρτα από το πόστο μιας θηριώδους πολυεθνικής. Ο Τόμι Λι Τζόουνς είναι μεγαλοστέλεχος παλιάς κοπής. Ο Κρις Κούπερ τη γλιτώνει μέχρι στιγμής. Το αφεντικό, ο Κρεγκ Νέλσον, από τη μια ξεφορτώνει εκατοντάδες υπαλλήλους, από την άλλη καλοπερνάει περισσότερο από πριν. Και ο Κέβιν Κόστνερ ενσαρκώνει το παρελθόν μιας φιλελεύθερης αξιοπρεπούς Αμερικής. Τόσοι μεγάλοι και πολλοί. Τόσο ασήμαντοι και μικροί!