«Λυπάµαι τα παιδιά µου…»

Αγαπητή Φοίβη, καλό καλοκαίρι.

Τελικά την πατήσαµε όλοι, ακόµη και εµείς που περιµέναµε κάτι καλύτερο πριν από περίπου δύο χρόνια. Δυστυχώς, φάνηκαν λίγοι. Φοβιτσιάρηδες και πολύ ανίκανοι.

Ταλαιπωρούν τον απλό Ελληνα µε βλακείες και κινήσεις πανικού.

Τα λαµόγια, φοροφυγάδες, κλέφτες και κοπρίτες συνδικαλιστάρες των ΔΕΚΟ, γελάνε, έχουν χεστεί στο χάχανο.

Τέτοιο µαζοχισµόούτε στην «Εµµανουέλα», την «Ιστορία της Ο» και παρόµοιες ταινίες δεν είδαµε.

Τα δε κανάλια µάς έπρηξαν µε τους οικονοµολόγους καθηγητάδες και τις κοτσάνες τους.Το µαγαζί έκλεισε, τέρµα, τα κεπέγκια κατέβηκαν, λουκέτο.Θαύµατα στην Ελλάδα δεν γίνονται. Η πραγµατικότητα είναι αυτή, πολύ σκληρή.

Τώρα που πήρα σύνταξη και έφυγα από τη βιοπάλη στον ιδιωτικό τοµέα και όχι ως «κοπρίτης» των ΔΕΚΟ, κατάλαβα πολλά.

Λυπάµαι, Φοίβη µου, λυπάµαι για τα παιδιά µου και τα εγγόνια µου. Αυτά δεν φταίνε σε τίποτε. Εγώ φταίω.

Πάντα µε φιλικούς χαιρετισµούς, Μανώλης Περάκης Κι εσείς µε πατηµένα και «κο πρίτες» (να το εκλάβοµεν ως χαϊδευτικό για pet) ασχολείσθε, αγαπητέ Μανώλη; Και δεν είναι καν η Πανελλήνια – ή Παγκόσµια – Ηµέρα Αγάπης για τα Ζώα. Οσο για το φταίξιµο και ποίουακριβώς είναι, σας παραπέµπω στους στίχους των ΝΤΠ (ή Νέα Πράξη Πραγµάτων) για τα περαιτέρω: «Κάθε ελπίδα ψεύτικη φυτεύω στο χαρτί/ κι όταν αρχίσει η σιωπή θα ακουστεί σαν κραυγή/ του χρόνου που παθαίνει µες στη µοναξιά του δρόµου/ έζησα µε αυταπάτες, το φταίξιµο δικό µου»…