Πατηµένα, πατηµένα, ποτέ νικηµένα

Αγαπηµένη µου Φοίβη, Εσύ που όλα τα βλέπεις και έχεις τα νεύρα σου από οκτώ ετών θέλω να µε βοηθήσεις.

Διαµένω στο Κολωνάκι. Η γνωστή αυτή γειτονιά, όπως ίσως ξέρεις, έχει πολλούς φιλόζωους. Ξέρεις, τη γνωστή φυλή που τραβολογάει ένα ταλαίπωρο σκυλάκι – ή σκυλάρα – και κοιτάει µε µίσος τη φυλή των πεζών που περπατάει δίπλα της. Τη φυλή των φιλόζωων εννοώ, αυτών που γεµίζουν µε ακαθαρσίες την πόρτα µας, που δεν µπορούν να κουµαντάρουν τα λυσσασµένα και βασανισµένα ζώα τους και που διέπονταιαπ’ την ψυχολογία του µικροτύραννου πάνω στα ταλαίπωρα «δουλάκια» τους.

Αλλο φιλόζωος και άλλο αφέντης, όµως. Και πολύ περισσότερο, άλλο αγάπη στα ζώα και άλλο το µίσος για τους ανθρώπους. Ετσι δεν είναι;

Βλάσης Κασαβέτης Ο λαός, αγαπητέ Βλάση, έχει µια σοφή, αν και ουχί πολύ εύοσµη, παροιµία γι’ αυτές τις περιπτώσεις και για τη φυλή των ντεµέκ φιλόζωων: «Σκ… πατηµένα». Που εδώ βρίσκει και την κυριολεξία της. Με φόβο να µας κυνηγήσουν οι εταιρείες προστασίας λοιπών… ζωντανών σάς παραδίδω στη γοητεία της.