Με µια «υπογραφή» ξεµπερδεύεις…

Τσάµπα µάγκες, λέει ο (σοφός) λαός. Ανέξοδη ρεκλάµα του τίποτα, λένε κάποιοι. Για «µνηµείο δουλικότητας» τους κατηγορούν κάποιοι άλλοι.

Ο λόγος για τους ελληναράδες – sui generis – διανοουµένους, ένθεν και ένθεν: άλλους υπέρ του Μνηµονίου και των «θυσιών που χρειάζεται η σωτηρία» (32 εν προκειµένω που βάζουν τις τζίφρες τους σε κείµενο, κουνώντας το δάχτυλο σε «όσους αγνοούν τα σηµεία των καιρών»), άλλους κατά του Μνηµονίου – µε 105 τζίφρες – που µιλούν, ανέξοδα και γενικά κι αόριστα, για «µέτωπο αντίστασης, ρήξης και ελπίδας».

Ειδικά οι δεύτεροι τείνουν να είναι ακόµη πιο επικίνδυνοι, καθώς παραχωρούν ιδεολογικό, διανοουµενίστικο (λέµε τώρα…) υπόβαθρο στο εύκολο, ανέξοδο και άκρως επικίνδυνο αν επεκταθεί ολούθε σύνθηµα «δεν χρωστάµε, δεν πουλάµε, δεν πληρώνουµε».

Κι όλα αυτά τα ενυπόγραφα κιτάπια των διανοουµένων (λέµε τώρα…), µε τα οποία θεωρούν οι εγχώριες «µυαλούρες» πως έκαναν το χρέος τους, να µην περιέχουν ούτε µία ουσιαστική πρόταση. Ούτε καν ένα σοβαρό µανιφέστο. Σκέτες υπογραφές. Ανούσιες…