ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πλάκα είχε
Σ’ ένα παλιό του βιβλίο, τη Μεροληπτική Κατάθεση, ο ∆ηµήτρης Ψυχογιός έγραφε πως ένααπό τα µαθήµατα πουδιδάχθηκεαπό τηδηµοσιογραφία ήταν ναεκτιµά λιγότερο τα γραπτά του. Ηταν µια πολύ χρήσιµη παρατήρηση για όσους έτρεφαν ακόµη ψευδαισθήσειςγι’ αυτήν τη δουλειά και θεωρούσαν κάθελέξη τους βαρυσήµαντη και κάθε κείµενό τους ανεπανάληπτο. Τη θυµήθηκα την περασµένη εβδοµάδαόταν συνάντησα στο Βερολίνο τον Πάουλ Ροντσχάιµερ, ένα 25χρονο παιδί που ξεκίνησε πρόσφατα τη δηµοσιογραφική του καριέρα στην Μπιλντ κι έφτασε ένα βράδυ πριν από µερικούς µήνες να τον κυνηγά σχεδόν ολόκληρος ο ελληνικός δηµοσιογραφικός κόσµος.
Αντί να ασχολούµαστε µε το τι γράφει αυτή η εφηµερίδα, δεν κοιτάζουµε να κάνουµε τη δουλειά µας;
Σ’ ένα παλιό του βιβλίο, τη Μεροληπτική Κατάθεση, ο ∆ηµήτρης Ψυχογιός έγραφε πως ένααπό τα µαθήµατα πουδιδάχθηκεαπό τηδηµοσιογραφία ήταν ναεκτιµά λιγότερο τα γραπτά του. Ηταν µια πολύ χρήσιµη παρατήρηση για όσους έτρεφαν ακόµη ψευδαισθήσειςγι’ αυτήν τη δουλειά και θεωρούσαν κάθελέξη τους βαρυσήµαντη και κάθε κείµενό τους ανεπανάληπτο. Τη θυµήθηκα την περασµένη εβδοµάδαόταν συνάντησα στο Βερολίνο τον Πάουλ Ροντσχάιµερ, ένα 25χρονο παιδί που ξεκίνησε πρόσφατα τη δηµοσιογραφική του καριέρα στην Μπιλντ κι έφτασε ένα βράδυ πριν από µερικούς µήνες να τον κυνηγά σχεδόν ολόκληρος ο ελληνικός δηµοσιογραφικός κόσµος.
«Εσένα κυνηγούσαµε;», τον ρώτησα το βράδυ που τον γνώρισα στο καφέ που βρίσκεται στην ταράτσα του Ράιχσταγκ. «Εµένα». «Και γιατί κρυβόσουν;». «∆εν κρυβόµουν, µίλησα σε τόσα κανάλια». Ενας συνάδελφός του από την Ντι Τσάιτ πουείχε έρθει µαζίτου ζήτησε να µάθει γιατί ο Πάουλ ήταντόσο περιζήτητος εκείνη την ηµέρα.«Είχα την ιδέα να κάνω ένα ρεπορτάζ όπου µοίραζα δραχµές στους περαστικούς στο Σύνταγµα και κατέγραφα τις αντιδράσεις τους.Είχε πολλήπλάκα». Ογερµανός συνάδελφός του, νεαρόςκι αυτός, συνοφρυώθηκε. «Επεσες σε κανέναν άνθρωπο που είχε χάσει τη δουλειά του;». «Ναι, αµέ». «Και πώς του φάνηκαν οι ερωτήσεις σου, δενπροσεβλήθη;». «Ελα µωρέ, πλάκα είχε».
Ο Πάουλ είναιπια ένας «ελλαδολόγος», έχειέρθει καµιάδεκαριά φορές στη χώρα µας, έχει µιλήσει µε υπουργούς καικαθηγητές κι έχει µάθει απ’ έξω τα µπαρ στο Γκάζι. Γιατί τον υπολογίζουµε τόσο πολύ; Επειδή η εφηµερίδα του πουλάει τρία εκατοµµύρια φύλλα την ηµέρα. Τηνεποµένη της γνωριµίας µας επισκεφθήκαµε οι έλληνες δηµοσιογράφοι τα γραφεία της. Η µεσηµεριανή σύσκεψη είχε ενδιαφέρον, υπήρχε έναείδος άµεσης δηµοκρατίας, µπορούσε να µιλήσει οποιοσδήποτε συντάκτης. Το προϊόνόµως είναι εξωφρενικό. ∆ώδεκα σελίδες, από τις οποίες µόνο µία είναι πολιτική κι εργάζονται γι’ αυτήν κάπου 30 δηµοσιογράφοι! Αφούπεριεργαστείς την ηµίγυµνη κοπέλα στην πρώτη σελίδα («βάλαµε και άνδρες κανα-δυό φορές, αλλά οι αντιδράσεις ήτανέντονες, οι αναγνώστες µας είναι πολύ πουριτανοί!», µου είπε η όµορφη Στέφανι, που θεωρεί τιµήτης να την αφήνουν πού και πού να γράφει ένα σχόλιο στην «πολιτική» σελίδα), γυρνάς στη δεύτερη και διαβάζεις την καταγγελία ότι στην Ελλάδα παίρνουν σύνταξη 4.500 πεθαµένοι. Οχι, δεν το αποκαλύπτει ο Πάουλ, αλλά η Λούκα Κατσέλη στα «ΝΕΑ», γεγονός που δεν εµποδίζει καθόλου την εφηµερίδα να κραυγάσει «να πού πάνε τα λεφτά πουτους δανείζουµε!» Γιατί τους υπολογίζουµετόσο πολύ; Τη Γερµανία που µας ενδιαφέρει δεν την εκπροσωπούν αυτοί, την εκπροσωπούν σοβαροί άνθρωποι σαν τον Βόλφγκανγκ Σόιµπλε, που δεν είναι λαϊκιστής, ξέρει τι πρέπει να γίνει καιθέλει τη βοήθειά µας για να τοπετύχει. Οσο γιατον Πάουλ, αργάή γρήγορα θα µάθει κι εκείνοςνα εκτιµάλιγότερο τα γραπτάτου.














