Δεισιδαιµονίες

Ο Δαίµων του τυπογραφείου χρόνια µετάτην κατάργηση της κάσαςκαι του πιεστηρίου συνεχίζει και µε την τελευταία τεχνολογική επανάσταση να ξεµυτίζει και να επεµβαίνει στακείµενα άλλοτε ασκώντας µεχιούµορ ή µε τη βία αισθητήτην παρουσία του και αφαιρώντας παραγράφους ή αλλοιώνοντας συντακτικές ενότητες ή διαφωνώντας µε κάποια ιδεολογική, αισθητική ή πολιτική πρόταση των συγγραφέων. Ετσι και στο επιµνηµόσυνο κείµενό µου για τονΓιάννη Βαρβέρη (4-5/6/2011) άφησε ξεκρέµαστη τη διαπίστωσή µου σχετικά µε τονδιασκευαστικό οίστρο του Βαρβέρη στα έργα του Μενάνδρου όπου αναφερόµουν «σ’ ένα θέατρο που µας έφτασε αποσπασµατικά αλλά µε θεµατογραφία και τυπολόγιο που συλήθηκε από δύο χιλιετίες θεατρικής ιστορίας». Ο καθένας θα ρωτούσε απόποιους συλήθηκε και πώς. Ο Δαίµων δεν θεώρησε λοιπόν πρέπον να διασώσει την σύντοµη αναφορά µουσ’ αυτήν την καίρια αλλά ουσιαστική σύληση.

Εγραφα λοιπόν: «Από τον Πλαύτο στον Μακιαβέλι και από τον Μολιέρο και τον Μαριβό και από τον Οσκαρ Ουάιλντ στον Εβρέινοφ και τον Ανούιγ. Αυτό το κέλυφος που του είχαν ρουφήξει επί αιώνες κρόκο και ασπράδι, ο Βαρβέρης το γέµισεµε ευφυΐα, χιούµορ, σαρκασµόκαι γλώσσα ροΐδειο και αεράκι κωµειδυλλίου αναλογίζοντας την αστική έκπτωση της αρχαίας Πόλεως µε τη γελοία µίµηση αστικού ήθους της ελληνικής µετακρατικής κοινωνίας».

Χωρίς, νοµίζω, αυτές τις διαπιστώσεις δενµπορεί να κριθεί η µεταφραστική διασκευαστική προσφορά τού Βαρβέρη. ∆ύο ήταν στην ιστορία της µενανδρικής ερµηνείας οι µεγάλοι σταθµοίστον τόπο µας. «Οι Επιτρέποντες» του Ευαγγελάτου που απέδειξε σκηνικά το διαχρονικό τυπολόγιο και «Η Σαµία»και ο «∆ύσκολος» του Βαρβέρη.