Ο θεραπευτής και οι ασθενείς

Ενας διάσηµος αυστριακός ψυχοθεραπευτήςέγραφε: «Εχω ένανασθενή πουκάθε τριάντα δευτερόλεπτα χτυπάει τις παλάµες του.Οταν τον ρωτάω γιατί το κάνει αυτό, απαντάει ήρεµος: “Για να διώξω τους ελέφαντες”. Κι όταν επισηµαίνω ότι ελέφαντες δεν υπάρχουν, απαντάει µεχαµόγελοεπιτυχίας: “Βλέπεις; Πιάνει”».

Και συνεχίζοντας συµπεραίνει:

«Βλέπω τέσσερις τρόπους για νααντιµετωπίσω τοπρόβληµα του ασθενούς. Να προσπαθήσω να τον πείσω ότι δεν υπάρχουν ελέφαντες. Να ξαπλώσει στο ντιβάνι και να βρούµε µαζί τα βαθύτερα αίτια της συµπεριφοράς του. Να φέρωστο ιατρείο έναν ελέφαντα και να του πω “βλέπεις που δεν φεύγει ακόµηκαι όταν χτυπάς παλαµάκια”; Και τέλος να συµβεί ένα εξωτερικό γεγονός, ας πούµε ένα αυτοκινητικό ατύχηµα, και να καθηλωθούν τα χέρια του, ώστε να µην µπορεί να τα χτυπάει και παρ’ όλα αυτά να µην εµφανιστούν ελέφαντες».

∆εν ξέρω γιατίθυµήθηκααυτήν την ιστορία παρακολουθώντας τις τελευταίες ηµέρες την εξέλιξη της ελληνικής διάσωσης στο πλαίσιο της Ε.Ε. – και τηςκοινωνικής και πολιτικήςεξέλιξηςστο εσωτερικό της χώρας µας. Μια απίστευτη συγχορδία «θεραπευτών» βρίσκεται πάνω από το σώµα της ασθενούς πουείναι στηνΕντατική µε αναπνευστήρακαι συζητάει τρόπους περαιτέρω διάσωσής της.

Ο ένας λέει να τραβήξουµε τον αναπνευστήρα.∆εν έχει νόηµα να την κρατάµε εν ζωή. Γιατί η εν λόγω δενείναι µόνο ασθενής. Είναι και ψυχασθενής και χτυπάει παλαµάκια να ξορκίσει τη δραχµή.

Ο άλλος λέει να βγάλουµε τον αναπνευστήρα αυτόν και να βάλουµε τον άλλον που χρησιµοποιούν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Πλην όµως κάποιοιάλλοι δεν θέλουν.

Ο τρίτος λέει να βάλουµε δύο αναπνευστήρες µε επιµήκυνση και να της αναδιαρθρώσουµε ταχέρια να µη χτυπάει αδίκως παλαµάκια. Και ο τέταρτος µάς εγγυάται ότι αν βγούµε από την καπιταλιστική εντατική θα µας δώσει δυο φιλάκια στον λαιµό και στα χειλάκια.

Στο µεταξύ το οξυγόνο λιγοστεύει, γιατίοι προµηθευτές δεν επιθυµούν να συνεχίσουν την προµήθεια του νοσοκοµείου σε οξυγόνο και οι συνδικαλιστές απεργούν.

Αυτές και άλλες σκέψεις µού προκάλεσε η σύσκεψη καιυπερηφάνως αποτυχούσα συναίνεση των αρχηγών µας, πολλές από τις αναλύσεις και µια σειρά απόπροτάσεις. Αυτές και άλλες σκέψεις µού ενεργοποίησαν διαδοχικές δηλώσεις ευρωπαίων πολιτικών, επιτρόπων και διεθνών αναλυτών.

Μα ποιοα κριβώς είναι το πρόβληµα; Γιατί δεν µπορούµε να διακρίνουµε την ουσία του προβλήµατος και να επικεντρωθούµε στη λύση του; Τι φταίει που άλλα συµβαίνουν και άλλα καταλαβαίνουµε ότι συµβαίνουν; Ισως να φταίει η ίδια η πανάρχαια λέξη: ουσία.

Ετσι πουέχει σκεπαστεί στη διάρκεια τωναιώνων µεισχυρότερες λέξεις- παράγωγα: εξουσία, περιουσία, συνουσία.

Είµαστε στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο και οι πολιτικοί ερίζουν αντί να συνεργάζονται στο πλαίσιο µιας ρεαλιστικής εθνικής στρατηγικής, ενώ καθένας ως περιούσιος θαρρεί πως έχει τη λύση. Μόνον αυτός. Είµαστε στην αρχή (;) µιας κοινωνικής, οικονοµικής και κοινωνικής διάλυσης και ο λόγος που προβάλ λεται είναι η τελική κραυγή µίας ύπαρξηςσε απελπισία που ετοιµάζεται να αυτοκτονήσει.

Είµαστε µάρτυρες µιας επερχόµενης ιστορικήςστιγµήςαντάξιας του 1922 και του Εµφυλίου και τα συνθήµαταπου επικρατούν από ένα πλήθοςσε σύγχυσηκαι οργή συνεπικουρούµενο από ανεύθυνους κάθε είδους είναι το «φύγετε». Και όχι «δουλέψτε» και «ενωθείτε». Είµαστε µάρτυρες µιας οµαδικής παράκρουσης χωρίς αντίσταση, χωρίς προοπτική, που όλο και περισσότερο µοιάζει να µας οδηγεί όχι στην Πλατεία Ταχρίρ, ούτε στην Πλατεία της Μαδρίτης, αλλάστα προάστια τουΜογκαντίσου.

Τελικά ή πρέπει να φέρουµε τον ελέφαντα στοδωµάτιο ή να περάσουµε στην παλιά καλή θεραπεία. Τον ζουρλοµανδύα.

Για όσους απόεµάς παρακολουθούµε την επερχόµενη καταστροφή. Γιατί εµείς είµαστε οιασθενείς και όχι οι άλλοιπου εκφράζουν µια κοινωνία που από καιρό αποσαθρώνεται στοέλεος της οργής, του λαϊκισµού, της άγνοιας και της ιδεοληψίας.

Επειγόντως λοιπόνέναν ζουρλοµανδύα για εµένα και τους οµοίους µου που πιστέψαµε στην ευρωπαϊκή, σύγχρονη και προοδευτική Ελλάδα και µια δραχµή µε γιασεµιά για τους άλλους.

Ισως πάλι τελικά επικρατήσουν ο δυτικός ορθολογισµός και η κοινοτική αλληλεγγύη πουθα περιορίσει τη νοσταλγία µας για τον ανατολικό τρόπο παραγωγήςκαι όλα τα προηγούµενα αποδειχθούν ένα κακό όνειρο.

Ολα αυτά θα τα δούµε στις ψηφοφορίες της Βουλής, στην εξέλιξη των συγκεντρώσεων των «Αγανακτισµένων», στην απόφαση της ευρωζώνης και στο Συµβούλιο Κορυφής. Μέσα σε έναν µήνα σχεδόν συµπυκνώνεται το µέλλον ενός λαού και µιας ηπείρου, τουπολιτισµού και του ορθού λόγου.

Είµαστε µάρτυρες µιας οµαδικής παράκρουσης χωρίς αντίσταση, χωρίς προοπτική, που όλο και περισσότερο µοιάζει να µας οδηγεί όχι στην Πλατεία Ταχρίρ, ούτε στην Πλατεία της Μαδρίτης, αλλά στα προάστια του Μογκαντίσου