Οι ευκαιρίες της καταστροφής

«Φίλε, το Ιράκ είναι µια πλούσια, παρθένα χώρα!». Τάδε έφη – σε αγγλικά µε ιρακινή προφορά – οΝαµίρ Αλ Ακάµπι, εις εκ των πλουσιότερων Ιρακινών. Πρόεδρος της Almco Group, ενός κολοσσού που έχτισε µε τα χεράκια του το 2003, τότε που άρχισε η αµερικανική εισβολή. Για τον εν λόγω κύριο οι λόγοι για τις τεράστιες οικονοµικές προοπτικές της χώρας είναι δύο. Oι γνωστοί τοις πάσι φυσικοί πόροι και η καταστροφή που προκάλεσαν οι Αµερικανοί, που ακολούθησε την παρακµή που είχε επιφέρει η δικτατορία του Σαντάµ.

Ακούγεται αντιφατικό, υπό το πρίσµα του µπίζνεσµαν, όµως είναι απόλυτα λογικό: η χώρα τώρα έχει ανάγκη από τηλεπικοινωνίες, νοσοκοµεία, οδικό δίκτυο, σιδηροδρόµους, αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου, ξενοδοχεία. Κοινώς, από τα πάντα και κάποιος πρέπει να τα κατασκευάσει.

Σύµφωνα µε το ∆ΝΤ, το ΑΕΠ του Ιράκ αυξήθηκε κατά 2,6% πέρυσι. Φέτος και του χρόνου αναµένεται ρυθµός της τάξης του 11%. Η ιρακινή οικονοµία αποτιµάται στα 80 δισ. προς το παρόν αλλά οι εκτιµήσειςείναι πως µέσα σε µια δεκαετία το ποσό θα εξαπλασιαστεί χάρη στην αύξηση παραγωγής πετρελαίου που θα φτάσει να είναι ανταγωνιστική της ααουδαραβικής. Τη σήµερον ηµέρα οι Ιρακινοί δεν παραπονούνται ότι οι Αµερικάνοι θέλουν να τους κλέψουν το πετρέλαιο αλλά πως οι ξένες πολυεθνικές αργούν να εγκατασταθούν στη χώρα.