ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το καθήκον

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο ΕΛ. ΤΣΑΚΑΣ, 28ης Οκτωβρίου 21, Ιωάννινα, γράφει:

«Σε περιόδους κρίσεων µιας χώρας υπάρχουν δύο καθήκοντα για κάθε πολιτικό οργανισµό και για κάθε πολίτη της. Ενα είναι το πατριωτικό καθήκον και το άλλο το ιδεολογικό ή διεθνιστικό µας καθήκον.

Και τα δύο έχουντη βαρύτητά τους ανάλογα µε το µέγεθος της κρίσης και τις διεθνείς συγκυρίες, πολιτικές, οικονοµικές, στρατιωτικές κ.ά.

Ως απλός πολίτης, όπως έζησα την ιστορική διαδροµή της χώρας µου τα τελευταία χρόνια του αιώνα που πέρασε, διαπίστωσα τα εξής που αφορούν όλους τους πολιτικούς χώρους ενώπιον του υπέρτατου αγαθού το οποίο λέγεται “καθήκον”:

1) Το 1946, το ΚΚΕ ενώπιον του διλήµµατος να πράξει ή το ιδεολογικό – διεθνιστικό ή το πατριωτικό του καθήκον, προτίµησε το ιδεολογικό – διεθνιστικό του καθήκον. Είναι γνωστάτα αποτελέσµατα του εµφύλιου σπαραγµού σε µια περιοχή αγγλικής επιρροής και χωρίς τηβοήθεια της τότε Σοβιετικής Ενωσης. Τραγικό ήταν το τέλος. Και η αυτοκριτική του ΚΚΕ σε κάποιο συνέδριο: “Ηταν ένα ιστορικό λάθος!”. Η πατρίδα καταστράφηκε και ευτυχώς ουδέποτε έγινε Λαϊκή ∆ηµοκρατία!

2) Το 2004 στην εξουσία έρχεται η Ν.∆. έχοντας ψηλά στη σηµαία της “την επανίδρυση του κράτους”. Με κοµπασµό και χωρίς το “σεµνά και ταπεινά”, κάθε στέλεχός της, βουλευτές κυρίως, αποκαλούσε την εξουσία τους Νέα ∆ιακυβέρνηση, µετατρέποντας τη χώρα σε εκτροφείο διαφθοράς, ρεµούλας, σκανδάλων πρωτοφανούς διάστασης και διαλύοντας κάθε έννοια εθνικής αξιοπρέπειας και ηθικών αξιών.

Η ιδεολογία αυτή υπήρξε συνειδητή επιλογή που “καβάλησε” αδίστακτα το πατριωτικό καθήκον και οδήγησε τη χώρα, τελικά, σε οικονοµική, κοινωνική, εθνική και ηθική καταστροφή.

Ενώ ο πρώτος αρχηγός της έρηµος, βουβός και µόνος, κάπου στα τελευταία έδρανα τηςΒουλής, στην ψήφιση των προϋπολογισµών, κάθε δυο χρόνια, σηκώνει το δεξί του χέρι κι αναφωνεί: “Οχι σε όλα… πλην των δαπανών για την Προεδρία της ∆ηµοκρατίας”. Κι έτσι “η πίκρα του µοιράζεται κάπως, µετριάζεται”, γιατί επαναλαµβάνει µόνο αυτή τη φράση κάθε χρόνο!

3)Το 2009 Πρωθυπουργός εξελέγη ο Γιώργος που ‘χει να επιλέξει µεταξύ πατριωτικού και σοσιαλιστικού καθήκοντος, ενώ η χώρα εισήλθε στην Εντατική.

Μονόδροµος το πατριωτικό καθήκον, ενώ το κράτος πρόνοιας και η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν ελπίδες των φτωχών και αδυνάτων. Εκ των εχόντων και κατεχόντων άγνωστο είναι πόσοι αποποιούνται το ατοµικό, οικονοµικό και συντεχνιακό τους συµφέρον µπρος στο πατριωτικό καθήκον. Γι’ αυτούς καθήκον είναι µόνο αυτό που πρέπει να κάνουν οι άλλοι».