ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανοιχτά αυτιά

«Οι πολιτικοί δεν αξιοποιούν τη δοµήτουπροσώπου τους. Οιάνθρωποι έχουν δύο αυτιά και ένα στόµα. Εκείνοι, πάλι, µιλάνε πολύ σαν να έχουν δύο στόµατα και ακούνε λίγο σαν να έχουν ένα αυτί»… Λαϊκή σοφία διά στόµατος ιρλανδού συνταξιούχου, ο οποίος συµµετείχε σε τηλεοπτική εκποµπή αφιερωµένη στην οικονοµική κρίση. Κοιτούσε την κάµερα µε θάρρος και µιλούσε χωρίς να µασάει τα λόγια του. Οσα έλεγε ακούγονταν γνώριµα και στα ελληνικά αυτιά. ∆ήλωσε τυχερός επειδή η ζωή τού έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσει δικό του σπίτι.Οταν εκείνος βρισκότ ανσε παραγωγική ηλικία,τα στεγαστικά δάνεια προσφέρονταν µε την ίδια ευκολία που πωλούνται οι καραµέλες στα περίπτερα. Και µπορεί να αντιλαµβάνεται το άγχος της ανεργίας που βιώνουν οι νέοι Ιρλανδοί, δεν συµµερίζεται όµως την ατολµία κάποιων. Σε µια χώρα που οικονοµικά αποσυντίθεται –κάπως έτσι το είπε –, ηξενιτιά είναι µονόδροµος. Υπενθύµισε σε εκείνους που έχουν λησµονήσει την Ιστορία του τόπου τους πως η µετανάστευση κυλάει στοαίµα των Ιρλανδών.

Η ρεαλιστική οπτική του ξεχείλιζε όσηώραµιλούσε.

Ηταν αγανακτισµένος; Ισως. Ακόµη περισσότερο, όµως, έµοιαζε απογοητευµένος.

Ακόµη και αν η αγανάκτηση ή η απογοήτευση είναι ταυτόσηµη – όπως αρκετοί υποστηρίζουν – της ατέρµονηςκαι ατελέσφορης γκρίνιας και αν είναι κενή πολιτικής πρότασης, τα αυτιά πρέπει ναπαραµένουν ανοιχτά.