ΜΑΤΙΕΣ Ο ξεσηκωµός

Θα ήθελα, µέρα που είναι, ν’ ασχοληθώ µε τον ποδοσφαιρικό αγώνα Μπαρτσελόνα – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Τον τελικό του Τσάµπιονς Λιγκ πουδιεξάγεται απόψε στοΓουέµπλεϊ. Ενα ιστορικό γήπεδο που έχει ζήσει τις µεγαλύτερες στιγµές του βρετανικού και – ίσως – του παγκόσµιου ποδοσφαίρου. ∆εν γίνεται,όµως, ότανο Παπανδρέου, οΣαµαράς, οΠαπακωνσταντίνου και όλοι οι άλλοι, που ορίζουν τις τύχες του ελληνικού λαού, µας έχουν κάνει νατρέχουµε από πίσω τους, µε κοµµένη την ανάσα, γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στο πάρα πέντε της χρεοκοπίας. Τα είπαν οι πολιτικοί αρχηγοί: στο Μαξίµου, τα µάθαµε, δεν ξέρουµε τι θα απογίνει. Εγώ όµως έχω µείνει στις συγκεντρώσεις χιλιάδων πολιτών στην Πλατεία Συντάγµατος, στονΛευκό Πύργο, στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα. Συγκεντρώσεις που δεν φορούσανκανένα κοµµατικό καπέλο και«οργανώθηκαν» αυθόρµητα, µεµια πρόσκληση στο ∆ιαδίκτυο, από κάποιους πολίτες που έχουν φτάσει στο «νυν και αεί» και επιζητούν να εκφράσουν την οργή τους στο πολιτικό σύστηµα.

Εκατό χιλιάδες άνθρωποι. Ισως και παραπάνω. Σε ολόκληρη την Ελλάδα. Χωρίς καδρόνια ή µολότοφ, χωρίς βρισιές, αλλά µε συνθήµατα γεµάτα χιούµορ, µε σκληρή κριτική στους πολιτικούς, από νεολαίους πρωτίστως, που έχουν αφεθεί στην τύχη τους και όπως στην Ισπανία – από τη Μαδρίτη άρχισε οειρηνικός ξεσηκωµός – δενβλέπουν ανοιχτό µέλλον µπροστά τους, αλλά µια καινούργια, συνηθισµένη για τους Ελληνες, προσφυγιά.

Το θέµα είναι αν οι πολιτικοί – χοντρόπετσοι κατά κανόνα – παίρνουν χαµπάρι από τέτοιες εκδηλώσεις και το µήνυµα ότι ο κόσµος δεν τους εµπιστεύεται πια, δεν τους θέλει, αναζητεί άλλες λύσεις, άλλα πρόσωπα,άλλα µυαλά για να ξεφύγει από τα αδιέξοδα στα οποία τον οδήγησαν.

∆εν µπορεί άλλο ο λαός µε τους περισσότερους πολιτικούς που, ενώ µας βουλιάξανε – προσφιλής έκφραση του Πρωθυπουργού –, κοιτάζουν πώς να µας «σώσουν», µε τοννου τους, κυρίως, στους εαυτούς τους και στα κόµµατά τους! Οι πιο πολλοίαπ’ αυτούςδείχνει ναµην έχουν καταλάβει τίποτε από την απίστευτα δύσκοληθέση στην οποία βρίσκεται ηχώρα. Καιβγαίνουν και λένε το κοντό τους και το µακρύ τους, κάθε µέρα, στις τηλεοράσεις. Και διακηρύσσουν ότι ο λαός που δεν ξεσηκώνεται, το κάνει από ωριµότητα!

Ταύτα και µένω. Αφού σηµειώσω ότι για το αποψινόµατς στοΛονδίνο ταεισιτήρια πωλούνται στη µαύρη, ακόµη και 6.000 λίρες το ένα, ενώτα στοιχήµατα αναµένεταινα φτάσουν στα 200 εκατοµµύρια. Μόνο στην Ελλάδα ο εκτιµώµενος τζίροςτων στοιχηµάτων πλησιάζει τα 15 εκατοµµύρια. Ζεστό χρήµα, που θα κατατεθεί σεµπουκµέικερ και ανταλλακτήρια!

Το 1965, επί δικτατορίαςτου Φράνκο, είχα πάει στη Βαρκελώνηµε δηµοσιογραφική αποστολή. Εκατοντάδες πολίτες, σκορπισµένοι στις κεντρικές λεωφόρους, πουλούσαν λαχεία και δελτία προγνωστικών ποδοσφαίρου για να βγάλουν ένα µεροκαµατάκι. Σκληρές εποχές τότε. Αλλά και τώρα. Οχι µόνο στην Ισπανία αλλά και στην Ελλάδα. Και παντού.