«Δεν θα µπορούσαµε να µείνουµε µακριά από τη θάλασσα»

Το 1973, σε ηλικία 20 ετών, έφυγε από την Πόλη. Η Μαργαρίτα Γεωργοπούλου έµενε µαζί µε την οικογένειά της στο Πέραν. Μετά την αποφοίτησή της από το γαλλικό σχολείο έπιασε δουλειά ως υπάλληλος σε τουριστικό κατάστηµα πώλησης δερµάτινων ειδών. Οταν άρχισε όµως η Κωνσταντινούπολη να ερηµώνει από Ελληνες, έφυγε µε τον σύζυγό της, επίσης Κωνσταντινουπολίτη, για την Ελλάδα. Επέλεξαν να µείνουν σε περιοχή των νοτίων προαστίων, κοντά στη θάλασσα. «Οι περισσότεροι Πολίτες µεγαλώσαµε στη θάλασσα. ∆εν θα µπορούσαµε ερχόµενοι στην Ελλάδα να µείνουµε µακριά από αυτή.

Μας θυµίζει τα χρόνια εκείνα», λέει.

Μία από τις πιο δυνατές εικόνες που έχουν αποτυπωθεί στο µυαλό της, λίγο πριν εγκαταλείψει την πόλη της, είναι η βάφτιση του γιου της στην Πρίγκιπο, στη µονή του Χριστού. «Για να γίνει η βάφτιση έπρεπε να πάρω άδεια από το Πατριαρχείο. Ηταν η πρώτη βάπτιση που έγινε στη µονή έπειτα από 30 χρόνια». Μαζί µε τις αναµνήσεις, τις κακές και καλές στιγµές που έζησε στην Πόλη, η Μαργαρίτα, όπως και κάθε Πολίτισσα, έφερε µαζί της τις παραδόσεις, τα έθιµα και φυσικά τη φηµισµένη πολίτικη κουζίνα. Μάθαµε στα παιδιά µας να τρώνε τα πολίτικα εδέσµατα.

Αυτήν την εποχή στο σπίτι της υπάρχει σπιτική πολίτικη λεµονάδα αλλά και γλυκό του κουταλιού, «όπως ακριβώς κάναµε κι εκείνα τα χρόνια στην Πόλη».

Σε αυτούς οι οποίοι υποστηρίζουν πως η πολίτικη κουζίνα είναι βαριά, η ίδια απαντά πως «όλα χρειάζονται µέτρο. Στην Ελλάδα ακούν κουζίνα από την Πόλη και νοµίζουν πως στο φαγητό θα πρέπει να βάλουν όποιο µπαχαρικό και µυρωδικό βρουν. ∆εν είναι έτσι. Οι νοικοκυρές της Πόλης ξέρουν τι θα πρέπει να µπει σε κάθε πιάτο».

Πέρασαν 32 χρόνια µέχρι να ξαναβρεθεί στην πόλη που µεγάλωσε. «Τα πάντα είχαν αλλάξει. ∆εν γνώρισα το σπίτι µου, ούτε καν τη γειτονιά στην οποία έµενα», θυµάται.