«Αν έβρισκα µια καλή δουλειά, θα γυρνούσα πίσω»

Εφυγε από την Πόλη το 1980, σε ηλικία 18 ετών, µαζί µε τους γονείς του. Κιαυτό γιατί θαέπρεπε να πάει στον στρατό. «Ηταν όµως πολύ δύσκολα για έναν Ελληνα να πάειεκεί φαντάρος, παρόλο πουείχα τουρκικό διαβατήριο. Οι Ελληνες υπέφεραν στον στρατό», λέει ο Παύλος Μουσκόφογλου.

Αυτό δεν είναι το πραγµατικότου επώνυµο. «Το κανονικό µας επίθετο είναιΡοσσόπουλος. Ωστόσο, µε τα κυπριανά και µε την ένταση που υπήρχε το αλλάξαµε και το κάναµε να τουρκοφέρνει». Ο πατέρας του είχε ραφείο, έκανε µπουτονιέρες. Τα καλοκαίρια τα περνούσε στο νησί Αντιγόνη. «Παίζαµε στη θάλασσα µαζί µε τα υπόλοιπα παιδιά, Ελληνόπουλα αλλά και Τουρκάκια. Είχα φίλους Τούρκουςκαι µε τις οικογένειές τους συναντιόµαστανσχεδόν κάθε µέρα, όπου πίναµε τσάι. Οι εικόνες αυτές για ένα αγόρι ήταν ονειρικές. Τίποτα δεν θύµιζε την κατάσταση που βιώναµε τοµεγαλύτερο διάστηµα στην Πόλη. ∆ύσκολα µπορούσες να κυκλοφορήσεις µετά τις 8 το απόγευµα. Ούτε σταυρό δεν µπορούσαµε να φορέσουµεή αν φορούσαµε τον κρύβαµε. Η κατάσταση ήταν καθηµερινά πιεστική. Αν περπατούσες στον δρόµο και µιλούσες ελληνικά, έρχονταν από πίσω σου και στη δική τους γλώσσα έλεγαν “Πατριώτη, µίλα τούρκικα”», θυµάται. Πριν από περίπουδύο εβδοµάδες ξαναβρέθηκε στην Πόλη. «Ακόµη υπάρχουν αυτές οι µυρωδιές από τα µπαχαρικά στις αγορές. Βλέποντας την Αγιά Σοφιά συγκινήθηκα, γιατί την έχουν καταστρέψει. Την είχαµε ζήσει διαφορετικά». Παρ’ όλα αυτά, όπως λέει, αν του δινόταν τώρα η ευκαιρία να γυρίσει, θα το έκανε. «Εάν µου δινόταν η δυνατότητα µίας καλής δουλειάς, γιατί όχι. Θα έπαιρνα την οικογένειά µου και θα πήγαινα».