«Είµαι ευτυχισµένος που έζησα εκεί»

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και πήγε σχολείο στο Ζωγράφειο. Η οικογένεια του Θεόφιλου Λιγκούρη ήταν µία από τις 15.000 ελληνικές οικογένειες, οι οποίες είχαν ελληνικό διαβατήριο. «Είµαι ευτυχισµένος που πήρα την παιδεία και την κουλτούρα της Πόλης», λέει στα «ΝΕΑ».

Ο πατέρας του διατηρούσε ζαχαροπλαστείο και ανθοπωλείο σε µια στοά στο Πέραν. Τα πρώτα χρόνια, όπως θυµάται, η ζωή ήταν αρµονική. «Μέχρι το 1963 όπου τα πράγµατα σοβάρεψαν. Η καταπίεση ήταν αφόρητη. Μέχρι που το 1964 απέλασαν όλες τις οικογένειες που είχαν ελληνικό διαβατήριο. Επιασαν τον πατέρα µου στο ζαχαροπλαστείο, του συµπεριφέρθηκαν σα να ήταν εγκληµατίας. Μέσα σε έξι µέρες τον απέλασαν. Εγώ, ως ο µεγάλος γιος της οικογένειας, έπρεπε να τρέξω, να διαλύσω την επιχείρηση του πατέρα µου, να πάρουµε πράγµατα από το σπίτι και να φροντίσω τη µητέρα και τον µικρότερο αδερφό µου µέχρι να φτάσουµε τον Σεπτέµβρη του 1964 στην Αθήνα», περιγράφει. Το να φύγει κάποιος από το σπίτι και την πόλη στην οποία µεγάλωσε δεν ήταν εύκολο. «Για µας όµως δεν ήταν εύκολη ούτε η εγκατάστασή µας στην Ελλάδα. Από την Πόλη φύγαµε σαν γκιαούρηδες, και εδώ ήρθαµε σαν τουρκόσποροι», εξηγεί. Μαζί µε την προσωπική τους περιουσία, η οικογένεια έφερε στην Ελλάδα παραδόσεις αλλά και την κουλτούρα της καλής κουζίνας. Κι αυτήν την παράδοση στο καλό πολίτικο φαγητό ο Θεόφιλος θέλησε να µεταφέρει πριν από περίπου 5½ χρόνια µέσα από το εστιατόριο «Ελλήσποντος» στον Αγιο ∆ηµήτριο. Γιαπράκια, χουνκιάρ µπεγιεντί, σουτζουκάκια, αγκινάρες αλά πολίτα, ρεβανί. «Οταν λέµε πολίτικη κουζίνα, το µυαλό πηγαίνει στα µαγειρευτά, τους µεζέδες, τα λαδερά. Αυτό που διαπιστώσαµε είναι πως οι Ελληνες θέλουν πιο ελαφριά γεύση. Ετσι, χωρίς να χάνει το πιάτο την προέλευσή του και τα µυστικά της πολίτικης κουζίνας, το έχουµε εξευγενίσει».