ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα λεφτά, τα λεφτά, τα µπικικίνια

Κοίτα πλάκα. Μέσα στις ανασκαφές που έκαναστα συρτάρια µου, ανασύρω παχουλό φάκελο που έχει απέξω το όνοµά µου. Το ανοίγωκαι τι να δω; Χιλιάρικα και πεντοχίλιαρα! Ενας ξεχασµένος φάκελος µε µετρητό, κατευθείαν από τα χεράκια του πατέρα µου, µαζί µε ευχετήρια καρτούλα. Οσονα ‘ναι, συγκινήθηκα. Μύρισα την κάρτα, τη χάιδεψα και µέσα στον ενθουσιασµόµου φώναξατη δική µου µικρή να δειτα «παλιά λεφτά». Καιεκεί που τα παρατηρούσαµε ένα ένα,µου έρχεται έκλαµψη και θυµάµαιότι κάποτε τα έψαχνα για να δανείσω τη Λίλια, όταν µου ζήτησε ένα Πάσχα ναεπιστρέψει για λίγο στην Ουκρανία. Είχε φύγει από την πόλη της λίγο µετά τηνπτώση του Τείχους, άφησετα δύο παιδιά της στη µάνα της και«υιοθέτησε» το δικό µου από ηλικίαµηδέν. «Ηκοπέλα µου»,έλεγε τοπιτσιρίκι,«µιλάει καλά ελληνικά». Ετσι την είχε στοµυαλό της. Το δωµάτιό της, τα παιχνίδια της, τοσπίτι της και η κοπέλα της. Με αυτά γεννήθηκε, πακέτο. Ο,τι και κήρυγµα νατης κάνω τώρα, ό,τι και να της πω (που της λέω) εκείνη ξέρει: «Ολοιοι άνθρωποιείναι ίσοι»,αλλά µερικοί είναι «πιο ίσοι» απότους άλλους. Ετσι είναι αυτάτα πράγµατα. Οι«πιο ίσοι» κάθονται, οι υπόλοιποι στέκονταικαι περιµένουν στην ουρά. Στην ουρά και τα παιδιά τους, και τα εγγόνια τους, και τα δισέγγονά τους, και… Τα «παλιά λεφτά» µε τσούζουν ξαφνικά (τυχαίο που τα βρήκα τώρα;). Κλείνω τον φάκελο,κλείνω το συρτάρι.Να βάλει ο Θεός το χέρι του, τα χέρια του. Kαι το πόδι του στην ανάγκη.