ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ

Μάλλον είναι λίγοι όσοι αντελήφθησαν ότι προχθές- Τετάρτη 18 Μαΐου 2011- διεξήχθησαν φοιτητικές εκλογές.

Και κατά πάσα πιθανότητα ανάμεσα σ΄ αυτούς που δεν πήραν είδηση ένα γεγονός το οποίο κάποτε θεωρούνταν πρόκριμα πολιτικών εξελίξεων είναι και… φοιτητές. Ούτε καν τα συνήθη επεισόδια στις Σχολές δεν έγιναν!

Προφανώς εξίσου λίγοι, µέσα και έξω από το Πανεπιστήµιο, είναι και όσοι ενδιαφέρονται να πληροφορηθούν τα αποτελέσµατα αυτών των εκλογών.

Τα οποία πάντως δεν επεφύλασσαν καµία έκπληξη. (Ρεπορτάζ στη σελίδα 13).

Το σκηνικό αποχής κατά τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών επαναλαµβάνεται µονότονα τα τελευταία χρόνια.

Τα συµπεράσµατα γίνονται όλο και πιο µελαγχολικά για τους παλαιότερους, όλο και πιο αδιάφορα για τους νεώτερους.

Οσα συγκροτούσαν τη µυθική ατµόσφαιρα των πρώτων µεταπολιτευτικών χρόνων δεν υπάρχουν πλέον στον ακαδηµαϊκό χώρο.

Η µορφή του συνδικαλιστή-φοιτητή µε το «αµπέχονο», που αγόρευε στα αµφιθέατρα για την επανάσταση, αντικαταστήθηκε από τις φιγούρες των καλοντυµένων νέων που µοιράζουν ιλουστρασιόν φυλλάδια, χωρίς όρεξη.

Το Πανεπιστήµιο δεν είναι πλέον προνοµιακός χώρος αµφισβήτησης της εξουσίας, της κοινωνικής δοµής και του… Πανεπιστηµίου! Σήµερα αν χτυπήσει κανείς την πόρτα που γράφει «φοιτητικό κίνηµα» και ρωτήσει «είναι κανείς εδώ;» δεν θα πάρει απάντηση.

Οι πολυπληθείς φοιτητικές παρατάξεις έδωσαν τη θέση τους στις φθίνουσες παρέες.

Το 1986 προσήλθαν στις κάλπες περίπου 90.000 φοιτητές.

Εκτοτε ο διαιρέτης αυτού του αριθµού όλο και µεγαλώνει.

Οι παρατάξεις εξέπεσαν σε ψηφολεκτικούς µηχανισµούς και µετατρέπουν τις εκλογές σε παρωδία, βγάζοντας η κάθε µία τα… δικά της αποτελέσµατα.

Η ΕΦΕΕ έχει τρεις δεκαετίες να αναδείξει πρόεδρο.

Οι φοιτητές εγκαταλείπουν τις συνελεύσεις και επιστρέφουν στα θρανία και τις προτεραιότητες που σχετίζονταν µε το µέλλον τους. Το φοιτητικό κίνηµα που λειτούργησε ως µαχητική εµπροσθοφυλακή των κοµµάτων αµφισβητείται σήµερα από τους φοιτητές.

Οι οποίοι αµφισβητούν εξίσου τα κόµµατα, την πολιτική και τους θεσµούς.

Οι νέοιπου φοιτούνστην Τριτοβάθµια Εκπαίδευση δεν δίνουν τίποτε από τον χρόνο τους στον συνδικαλισµό και τις εκλογές. Συναισθάνονται ότι είναι η γενιά που θα πληρώσει τα σπασµένα, αναζητούν το όραµα της δικής τους εποχής και δεν το βρίσκουν.

Καθώς η κρίση φουντώνει, αγωνιούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και βλέπουν τις ελπίδες τους να βγουν στην αγορά εργασίας συνεχώς να συρρικνώνονται. Οι φοιτητικές εκλογές συνιστούν µια άλλη επιβεβαίωση για το τέλος εποχής που ζούµε.