Φόβος κορυφής και φόβος βάσης

Ο φόβος κατατρώει το κοινωνικό φάσµα κάνοντας τους ανθρώπους να κρύβονται. Στο ένα άκρο του κοινωνικού φάσµατος κρύβονται γιατί είναι ξένοι. Οι µετανάστες, όσοι µπορούν, έχουν κλειστεί στα σπίτια τους. Κλείνουν τα µαγαζιά τους νωρίς για να µητα σπάσουν οι «καθαροί Ελληνες» που έχουν αναλάβει χρέη εθνοφρουράς. Στην ίδια πλευρά του φάσµατος, λίγο πάνω από τους προηγούµενους, οι γείτονες των µεταναστών κλειδώνονται στα σπίτια τους από τονφόβο τηςεγκληµατικότητας. Κάποιοι φοβούνται ναανοίξουν τηνπόρτα τους ακόµακαι στους απογραφείς και να πουν «εδώ είµαι, µετρήστε µε». Αυτόν τον πρώτο φόβο ας τον ονοµάσουµε «φόβο της βάσης».

Στο άλλοάκρο τουκοινωνικού φάσµατος κρύβονται τµήµατα της πολιτικής µας «ελίτ». Βουλευτές καιυπουργοί φοβούνται να βγουν από το περιστύλιο της Βουλής, να βρεθούνσε µια δηµόσια τελετή ή σε µια ταβέρνα από τον φόβο φραστικής ή, ακόµα χειρότερα, σωµατικής «αποδοκιµασίας» . Το πολιτικό προσωπικό πληρώνει συλλογικάτο δόγµα «τονόµιµο είναι και ηθικό» καιτην πρόκληση «µαζίτα φάγαµε». Επιπλέον, τµήµατα της πνευµατικής ελίτ της χώραςκυκλοφορούν µε φόβο. Αλλοι γιατί οι απόψεις τουςγια «καυτά» ζητήµατα (όπωςακαδηµαϊκό άσυλο, κρίση στο Πανεπιστήµιο, βία των αντιεξουσιαστών) δεν αρέσουν στηνεπαναστατικήροπαλοφόρα πρωτοπορία. Αλλοι γιατί προκαλούν αντιδράσεις οι θέσεις τους για θέµατα «εθνικά ευαίσθητα» (έτσι αποκαλούν οι υπερπατριώτες τα θέµατα, από τα µειονοτικά µέχρι το περιεχόµενο της εκπαίδευσης, στα οποία δεν επιτρέπεται άλλη άποψη από τη δική τους). Εντονος φόβοςδιακατέχει και το υψηλό µιντιακό προσωπικό, εκείνα τα µέλη της δηµοσιογραφικής ελίτ που θεωρείται, δικαίως ή αδίκως, ότιδεν αρκέστηκαν στον ρόλο του αναµεταδότη και σχολιαστή των γεγονότων αλλά επιδιώκουν να τα συνδιαµορφώνουν. Τέλος, περιττό να πούµε ότι τα πρόσωπα – σύµβολα οικονοµικής ισχύος έχουν πολλά χρόνια να κυκλοφορήσουν άφοβα και ασυνόδευτα σε πεζοδρόµιο της πρωτεύουσας. Αυτόν τον δεύτερο φόβο ας τον πούµε «φόβο της κορυφής».

Η βάση και η κορυφή της κοινωνικήςπυραµίδας κρύβονται, οι πρώτοι γιατί δεν είναι γνωστοίκαι οι δεύτεροι γιατίείναι. Οµωςµια κοινωνία πουφοβάται ναδείξει το πρόσωπό της δεν έχει µέλλον ως ανοιχτήκοινωνία. Καιµια πόλη πουπαρακολουθεί τροµαγµένη τη βία να πυκνώνει µε πρωτοφανή ρυθµό δενέχει µέλλον ως πόλη των πολιτών.Η Αθήνα την τελευταία εβδοµάδα απέκτησε πολλές εµβληµατικές µορφές του φόβου, πολλές πληγές στον δηµόσιοχώρο της. Τονστυγερά δολοφονηµένο οικογενειάρχη της οδού 3ης Σεπτεµβρίου, θύµα της εγκληµατικότητας και της εξαθλίωσης του Κέντρου της πόλης. Τους µαχαιρωµένους µετανάστες, θύµατα της νεοναζιστικής βίας καιτης εκµετάλλευσης των εγκληµατικών δικτύων. Τον βαρύτατα τραυµατισµένο διαδηλωτή, θύµα της ακραίας αστυνοµικής βίας. Τον καµένο βιοπαλαιστή της λαϊκής αγοράς, θύµα της φονικής «αντιεξουσιαστικής» βίας των κρανοφόρων.

Κάθε τέτοιο σύµβολο τροφοδοτεί επάλληλα κύµατα µίσους, έναν χορό συλλογικής ευθύνης. Πλησιάζουµε το σηµείο µηδένπου θα σηµάνει γενίκευση της βίας χωρίς εύκολη επιστροφή. Οσοι έχουν επίγνωση της κατάστασης καλούνται να κινηθούν κατά του φόβου. Χρειαζόµαστε µιαδηµοκρατική κινητοποίηση ανθρώπων πουθα δείξουντο πρόσωπό τους στη βία.

Το µεγαλύτερο βάρος ανήκει σε όσους αισθάνονται ότι όντως αποτελούν ηγεσίες της χώρας, πολιτικές και πνευµατικές. Πρέπει να δείξουν το πρόσωπό τους, να σταθούν στα καυτά σηµεία της φοβισµένης πόλης και να δηλώσουν µε την παρουσία τους ότιο φόβος δεν είναιανεκτός σε µια δηµοκρατία. Οτι δεν υπάρχουν άβατα, δεννοούνται στο Κέντροτης πόληςσυνοριακά φυλάκια µε παρακρατικές νεοναζιστικές εθνοφρουρές,ούτε χουλιγκανικές συµµορίες µε ονειρώξεις αντάρτικου πόλεων. Οτι η χρήση βίας από τα Σώµατα Ασφαλείας διέπεται από κανόνες απαράβατους. Εντέλει, ότιείναι ευθύνη της Πολιτείας να επαναφέρει το αίσθηµα ασφάλειας στους πολίτες και παράλληλα ευθύνη των πολιτώννα πολεµήσουν µε όλες τους τις δυνάµεις τον φόβο. ΥΓ: Η οικογένεια του Μανόλη Καντάρη πουδολοφονήθηκεστην οδό 3ηςΣεπτεµβρίουδίνει πολύτιµο µάθηµα, τι σηµαίνει να δείχνει κανείς το πρόσωπό του στον φόβο.Οπως πληροφορούµαστε, επέστρεψε ωςαπαράδεκτο το στεφάνι της Χρυσής Αυγής και την κατήγγειλε για καπηλεία και βεβήλωση µνήµης του νεκρού. ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώµατα του ανθρώπου www.antiphono.wordpress.com

Μια πόλη που παρακολουθεί τροµαγµένη τη βία να πυκνώνει µε πρωτοφανή ρυθµό δεν έχει µέλλον ως πόλη των πολιτών.
Η Αθήνα την τελευταία εβδοµάδα απέκτησε πολλές εµβληµατικές µορφές του φόβου, πολλές πληγές στον δηµόσιο χώρο της