Του κουνηµένου ανήµερα…

Μια σοφή πανάρχαια σκανδιναβική παροιµία (άντε καλά, ψέµατα) λέει πως αν δεν το κατέχεις ένα άθληµα, καλύτερα να µην το εξασκείς, καθώς κινδυνεύεις να γελοιοποιηθείς. Αν δεν το κατέχεις, φερ’ ειπείν, το – ξενόφερτο – breakdancing και σου βγαίνει σε λίγο παρλιακούλι, καλόν είναι να το αποφεύγεις. Οχι να βγαίνεις κι από πάνω από κανάλας εις κανάλαν να µας εξηγείς (βοήθειααααααα!), πανεθνικώς, πώς το σκηνοθέτησες το τραγουδάκι της ΕΡΤΟΎΛΑς µας για τη Γιουροβίζιον και πώς επέµεινες για τους κίονες τους µπουκλωτούς για να έρθει να σου δείξει το παρλιακό το breakdancing πάνω στο ζεϊµπέκικο – που, ως γνωστόν, του πάει και πάαααρα πολύ και έρχεται και του δείχνει το τούτο του.

Λες και θέλει και εξηγήσεις το βαθυστόχαστο και έχει και βαρύ ιδεολογικό υπόβαθρο! Φτάνουν πια οι υπερφίαλοι «επαΐοντες» του χορού που θεωρούν εαυτούς τουλάχιστον εθνοσωτήρες και που διδάσκουν στους ιθαγενείς µε µια χούφτα καθρεφτάκια – πολύ γυαλιστερά για να τους χτυπάνε και γερά στο µάτι και να τα προτιµούνε – πώς το χορεύει ο γιάπης το ζεϊµπέκικο, σαν να παθαίνει συµφόρηση (κοφτή πάντα για να πιάνει τον ρυθµό) πάνω στη γυροβολιά.

Φτάνουν τόσες γιρλάντες µετρίας έως χαµηλοτάτης αισθητικής που έχουν ξαµολύσει οι «επαΐοντες» σε πίστες σκυλάδικων έως και σε σκηνές θεάτρων – αδιακρίτως απαράλλακτες σε όλη την γκάµα – για να «ντύνουν» το ελληνικό τραγούδι. Λες και θέλει ρούχο φτηνιάρικο το κάθε ζεϊµπέκικο και χασάπικο – που, αν µη τι άλλο, τη θέλει τη δωρικότητά του.

Φτάνει. Νισάφι. ∆εν χορεύονται όλα. ∆εν χρειάζονται όλα το τζέρτζελό τους – για να πληρώνονται κάποιοι αδρά.

Δεν είναι ανάγκη, διαρκώς και πάντα, να είναι τα πάντα σε τούτον τον τόπο υπερφορτωµένα σαν… χριστουγεννιάτικο δέντρο, επειδή θέλουν κάποιοι να δείχνουν πως έχουν άποψη. Αισθητική χρειάζεται και αν τη βλέπουν σ’ αυτό το άχρηστο παραφόρτωµα, µάλλον έχουν πρόβληµα στα µάτια. Και – κυρίως – στο γούστο!