ΜΑΤΙΕΣ Το έγκληµα

Η πλατεία Βικτωρίας (Κυριακού τη λέγαµε εµείς, της γειτονιάς, ώς και τις αρχές της δεκαετίας του ‘50) είναι η µικρή πατρίδα µου. Εκεί γεννήθηκα, έπαιξα µπάλα και ξύλο, µεγάλωσα, πήγα στο Δηµοτικό και το 2ο Γυµνάσιο, ερωτεύθηκα. Η περιοχή, ήταν κεντρικό σηµείο της Αθήνας. Στους γύρω δρόµους έµεναν ο Στεφανόπουλος (επί χρόνια υπουργός και πρωθυπουργός επί Αποστασίας), ο Μανιαδάκης, ο Εµπειρίκος, ο Κουµανταρέας. Στην Ιουλιανού ήταν το αρχηγείο Χωροφυλακής, στην Ελπίδος η Ειδική Ασφάλεια, στην Πατησίων και Αινιάνος το κτίριο της ΓΣΕΕ, λίγο πιο πέρα ο θερινός κινηµατογράφος “Ατλας” όπου για ένα διάστηµα έδινε παραστάσεις το Θέατρο Τέχνης του Κουν.

Σ’ αυτά τα 3-4 πολεοδοµικά τετράγωνα, που κάποτε είχαν πρώτο ρόλο στη ζωή της πόλης, δεν µπορείς εδώ και χρόνια να κυκλοφορήσεις. Φοβάσαι. Γιατί η εγκληµατικότητα (πορνεία, ναρκωτικά, κλοπές, διαρρήξεις, µαχαιρώµατα) έχει απλώσει ένα τεράστιο δίχτυ.

Και την Τρίτη που µας πέρασε, έπεσε και ο καταπέλτης. Δολοφονήθηκε, όπως µάθαµε, έντροµοι, ένας νέος πατέρας, µόλις βγήκε από το σπίτι του, 3ης Σεπτεµβρίου και Ηπείρου, από τρεις φονιάδες, που ήθελαν να του αρπάξουν µια βιντεοκάµερα! Και ύστερα ήρθαν οι µέλισσες …

Δεν ήταν µέλισσες. Ηταν χρυσαυγίτες. Που πλακώσανε από παντού και άρχισαν να ξυλοκοπούν άγρια όποιον µετανάστη περνούσε από τον “τόπο του εγκλήµατος”. Οποιον έγχρωµο. Γιατί η πλατεία Βικτωρίας είναι γεµάτη µετανάστες. Οπως και η πλατεία Αττικής. Και η Αγίου Παντελεήµονα. Και οι δρόµοι, ολούθε: Αλκιβιάδου, Μιχ. Βόδα, Αριστοµένους, Παρασίου, Φυλής, Κονδριγκτώνος, Δεριγνύ και σε µεγάλο τµήµα της Πατησίων, προς τη µεριά του Πανελληνίου, στη Μαυροµαταίων.

Αλλαξαν τελείως όλες αυτές οι γειτονιές, που κάποτε τις προτιµούσαν οι µεσοαστοί, οι έµποροι, οι µικροεπιχειρηµατίες. Τώρα, ο φόβος – το είπα – πλανάται παντού. Τα επεισόδια είναι συνεχή. Οι συγκεντρώσεις, οι αντισυγκεντρώσεις, το µίσος σού παγώνουν το αίµα. (Αν θυµάµαι καλά, έχει γίνει κι άλλη µια δολοφονία πριν από µερικά χρόνια στην Αχαρνών και Μαγνησίας). Και, βέβαια, ο κόσµος ξεσπιτώνεται, φεύγει γι’ αλλού. Ελπίζοντας σε καλύτερη αστυνόµευση.

Δεν υπήρχε αστυνόµευση. Και δεν υπάρχει, στον βαθµό που επιβάλλεται, γι’ αυτές τις “εύφλεκτες ζώνες” της πρωτεύουσας. Κάποτε, η Μενάνδρου, η Ζήνωνος συγκέντρωναν τυπογραφεία, γραφεία εφηµερίδων, µαγαζιά µε όλα τα καλά του κόσµου. Τώρα κυριαρχούν οι µικροπωλητές µε τις “µαϊµούδες” απλωµένες στα πεζοδρόµια, µπροστά στα ξενοδοχεία της µιας ώρας ή της µιας νύχτας. Γιατί τα “κορίτσια”, στη Σωκράτους ιδίως, πίσω από το Δηµαρχείο, και την Ευριπίδου, αλλά και οι νταβατζήδες µε τις φαλτσέτες, είναι σαν την άµµο της θάλασσας.

Λέµε, κάθε τόσο, ότι “κάτι πρέπει να γίνει, επειγόντως”. Μα, δεν είναι οι δηµοσιογράφοι, εκείνοι που αποφασίζουν. Αποφασίζει η Πολιτεία. Που ερήµωσε, µε την απραξία της και τον ζαµανφουτισµό της, το Κέντρο της πρωτεύουσας. Ολο τα παρεµπόριο εκεί έχει την έδρα του. Εκεί αλιεύει την πελατεία του. Από ‘κεί αρχίζουν τα µπλόκα και οι προσαγωγές.

Χωρίς ορατό αποτέλεσµα για την ώρα.

Η συνεργασία της Αστυνοµίας Πόλεων και της Δηµοτικής Αστυνοµίας, οι µεικτές περίπολοι ίσως δώσουν κάποια λύση στο πρόβληµα. Που παίρνει διαρκώς µεγαλύτερες διαστάσεις. Οι “αρµόδιοι’, λένε, λένε, “αλλ’ από τηγανίτα τίποτα”. Κάποια εποχή, στη Νέα Υόρκη, έτρεµε το φυλλοκάρδι σου τη νύχτα, όπου και να γυρνούσες. Και κατάφερε ένας δήµαρχος, ο Τζουλιάνι, µέσα σε ελάχιστο διάστηµα, να “καθαρίσει” την πόλη. Είχε όµως και λεφτά…