ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ενα ποδήλατο για την Αθήνα

Η εικόνα ήταν για φωτογραφία: η νεαρή Μιλανέζα πήγαινε ήρεµη µπροστά µε το ποδήλατό της σε κεντρικότατο δρόµο της ντιζαϊνάτης πόλης και πίσω της ακολουθούσαν µε τα ποδηλατάκια τους και τα κράνη τους τα δύο µικρά παιδιά της. «Φαντάσου να κατέβαινες µε τα πιτσιρίκια σου µε ποδήλατα σε έναν δρόµο τηςΑθήνας!», είπαµε στον συνάδελφογελώντας. Τα δίτροχα περίµεναν τους κατοίκους του Μιλάνου σε διάφορα σηµεία, για να τα πάρουν µε ένα κέρµα και να διασχίσουν πολιτισµένα τους σικάτους δρόµους του. Εκατοντάδες ποδήλατα κυκλοφορούσαν – ακόµα και αστυνοµικούς µε ποδήλατα είδα να περιπολούν σε πλατείες!

«Πότε, άραγε, θα δούµε τα ποδήλαταέτσι και στην Αθήνα;», ρώτησε µε ελπίδαένας από την παρέα. «Ποτέ!», απάντησα απαισιόδοξα. Περιµένω τον νέο δήµαρχο, που τόσες προσδοκίες έφερε η εκλογή του, να µε διαψεύσει…

Και προς αυτόν καταθέτω και την ακόλουθη µαρτυρία: περπατώντας στο Μιλάνο, θέλησα κάποια στιγµή να πετάξω ένα χαρτάκι.

∆εν χρειάσθηκε καν να ψάξω µε το βλέµµα µου – µπροστά µου µε περίµενε ένα τεράστιο, πεντακάθαρο, µεταλλικό καλάθι. Ο συνειρµός ήταν αναπόφευκτος µε το κλεινόν άστυ, όπου ακόµα και στους πιο «καλούς» δρόµους του κέντρου, ψάχνω ώρα για ένα καλάθι και συχνά δεν το βρίσκω ποτέ. Μέτρησα ότι περίπου κάθε δέκα βήµατα υπήρχε ένα τέτοιος κάδος στους δρόµους της φινετσάτης κόρης του ιταλικού Βορρά. Και δεν νοµίζω να πρόσεξα κάπου ένα σκουπίδι κάτω…