Εξώφυλλα που άφησαν εποχή

∆εκαετία του ’70 και το αναγνωστικό κοινό είχε ήδη κρατήσει – αλλά και ετοιµαζόταν να αγοράσει – σηµαντικά και αξιοµνηµόνευτα εξώφυλλα:

ένα έµβρυο 18 εβδοµάδων και ο πρώτος άνθρωπος στο φεγγάρι του «Life». Το εξώφυλλο µε τίτλο «Βλέποντας τον κόσµο από την Ενατη Λεωφόρο» του «New Yorker», ή ο Λευκός Οίκος ιδωµένος σαν µαγνητόφωνο την περίοδο του σκανδάλου Watergate στο «Newsweek». Η Ντέµι Μουρ έγκυος στο «Vanity Fair», µια νεαρή πρασινοµάτα αφγανή στο «National Geographic», αλλά και ο προσωπικός υπολογιστής σαν «πρόσωπο της χρονιάς» ή οι φλεγόµενοι ∆ίδυµοι Πύργοι στο «Time». Σε λίγο θα υπήρχαν συνδροµητές εντύπων µε µοναδικό θέµα την εκτροφή χοίρων ή τους γάµους της Κέιτ Μίντλτον και του πρίγκιπα Γουίλιαµ, ενώ τα τεύχη και οι συµβουλές του «Cosmopolitan» θα µεταλαµπάδευαν τις τάσεις τους σε κάθε χώρα µε κατοίκους ικανούς να κοιτάξουν µια φωτογραφία. Τα περιοδικά θα µπορούσαν σύντοµα να περηφανεύονται ότι εκτός από τις αίθουσες αναµονής ιατρείων, βρήκαν και µια θέση σε πανεπιστηµιακές βιβλιοθήκες – σε µερικές σχολές δηµοσιογραφίας µάλιστα, και σαν αντικείµενο διδασκαλίας.

Και όταν η αγορά ήθελε να υποτιµήσει τη σηµασία τους, εκείνα θα έριχναν στο τραπέζι τεύχη µε πρόσωπα της σόουµπιζ που «ανέβηκαν» ή «κατέβηκαν» µε τη βοήθεια ενός καλού εξωφύλλου. Μόλις κάποιος τα απειλούσε µε τις συνέπειες της οικονοµικής κρίσης, εκείνα θα ανανέωναν τη µορφή και το περιεχόµενό τους. Και ειδικά έπειτα από την κυκλοφορία των διαδικτυακών τευχών του «Slate», του «Salon.com» ή του «n + 1», κάθε φορά που κάποιος θα προσπαθούσε να ψηλαφήσει τα όριά τους, εκείνα θα βρίσκονταν ήδη ένα βήµα πιο κοντά στο να εξασφαλίσουν ότι οι δυνατότητές τους, θα γίνουν – µε τη βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας αυτήν τη φορά – απεριόριστες.