Στην κατάνυξη του «ξέχασε, ξέχασε, ξέχασε»

Ορίστε. Που την κατηγορούν την κακοµοίρα. Η – καλή – τηλεόραση µπορεί και να εξωραΐζει. Να προσπερνά σκάνδαλα, αµφιλεγόµενα πρόσωπα και σκοτεινές υποθέσεις και να µένει µόνον στο κουλέρ λοκάλ.

Κάπως έτσι µια εκποµπή µε κύρος – παγκοσµίως – και σοβαρότητα, όπως η «60 Minutes» του αµερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS, κάνοντας – καλή – τηλεόραση κατάφερε να εξωραΐσει ακόµη και όσα σκοτεινά και δεινά έχουµε ακούσει και υποστεί τα τελευταία χρόνια από «πνευµατικές προσωπικότητες».

Εστιάζοντας στο Αγιον Ορος, ως µοναδικού στον κόσµο τόπου λατρείας (που είναι το Περιβόλι της Παναγιάς) κατάφερε να προσπεράσει τους Εφραίµ και λοιπούς «πνευµατικούς», που φέρονται ότι κατάφεραν να βάλουν χέρι στην περιουσία του Ελληνικού ∆ηµοσίου και του ελληνικού λαού, χάρη σε πολιτικούς που έχουν εξοβελισθεί από το πολιτικό τοπίο, και να εστιάσει σε έναν «τόπο ανέγγιχτο από την εποχή του Βυζαντίου», όπου – ισχυρίζονταν ότι – «ποτέ δεν έχει µπει τηλεοπτική κάµερα» (και τόσες εκποµπές της ΕΡΤ τι ήταν, άραγε; Εικονική πραγµατικότητα;).

Σαν να µην υπήρξαν ποτέ οι γενναίες αναστηλώσεις και οι – µε εξίσου γενναίες επιχορηγήσεις – εφαρµογές της σύγχρονης τεχνολογίας τα τελευταία χρόνια. Πώς κατασκευάστηκε, αλήθεια, η υπερσύγχρονη βιβλιοθήκη που έδειξε η κάµερα της ίδιας (!) αµερικανικής εκποµπής; ∆ιά του… Ευαγγελισµού;

Πολύ καλή η κατάνυξη στο Αγιον Ορος που αποτύπωσε η «60 Minutes». Πολύ καλή και για την Ελλάδα η γοητευτική εικόνα της µοναστικής πολιτείας, όπου εστίασαν και τα κανάλια µε περισσή εθνική υπερηφάνεια.

Θεµιτό και να το θεωρούν µεγάλη επιτυχία τους οι δηµοσιογράφοι του CBS που «για περισσότερο από δύο χρόνια διαπραγµατευόµασταν και ικετεύαµε για µια πρόσκληση, αλλά πέφταµε στον έναν τοίχο µετά τον άλλο», όπως έλεγε ο ελληνικής καταγωγής παραγωγός Μάικλ Καρζίς.

Κρίµα που µερικές φορές οι όµορφες εικόνες υπηρετούν – τι παράξενο… – και την (επικίνδυνη) λήθη. Την έντεχνη υπερπήδηση εκείνων που πονούν και εκείνων που πρέπει, κάποιοι έστω, να θυµούνται ώστε κάποτε να υπάρξει και κολασµός για τις ανίερες πράξεις. Εκτός αν ακόµη και η – καλή – τηλεόραση βρίσκει για τη λήθη δικαιολογία στις Γραφές, που µας εδίδαξαν ότι «ου δυσίν κυρίοις δουλεύειν, Ιησούν και Μαµµωνάν»…