ΜΑΤΙΕΣ Οι νεραντζιές

Κάθε φορά που κατηφορίζω την οδό Ερεχθείου για να πάω στο φαρµακείο της γειτονιάς µου, βαδίζω αργά πολύ αργά, για να χάσω χρόνο. Και να χαρώ έτσι λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω την ευωδιά της νεραντζιάς: ο δρόµος έχει καµιά πενηνταριά νεραντζιές που τέτοια εποχή είναι ανθισµένες. Τα λευκά, µικρούλικα άνθη τους σκορπίζουν ένα µοναδικό άρωµα που µοσχοβολάει όσο όλα τα αρώµατα µαζί! «Μύρο χυµένο το όνοµά σου!».

Αυτό το απίστευτο άρωµα των λουλουδιών της νεραντζιάς αυτόµατα µου φέρνει στον νου κάποιους στίχους της ∆ηµουλά, που κάποτε αγάπησα πολύ: «Με γυροφέρνει ηάνοιξη/ αλλά εγώ άλλη φορά/ πορεία δεν αλλάζω για ένα έαρ/… Με γυροφέρνει από χθες η άνοιξη/ Μια νεραντζιά µε κοίταξε µε διάθεση υπόπικρη/ και µου ‘κλεισε το δρόµο/ µια µυρωδιά επιστροφής». Και µέσα σ’ αυτήν την τρέλα των αρωµάτων και τωνστίχων πετιέται ξάφνου η Μαρία ηΜαγδαληνή από ένα ποίηµα του Ντίνου Χριστιανόπουλου και µου κόβει τα πόδια: «… Κύριε µυροπώλη, κάντε µου σας παρακαλώ µιαµικρή έκπτωση/ Για να βάζω αλάβαστρον δε φτάνουν οι οικονοµίες µου/ κι όµως πρέπεινα αποκτήσω αυτό τοµύρο µε τα σαράντα αρώµατα/ Μ’ αυτότο µύρο θ’ αλείψω τα πόδια µου/ µ’αυτά τα µαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια µου/ µ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσιακι άχραντα θα φιλήσω/ Ξέρω, είναι πολύ αυτό το µύρο γιατη µετάνοια, ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο…».

Και πριν φτάσω στη Βεΐκου, να κι άλλοι στίχοι γιατη Μαγδαληνή, που φτερουγίζουν στον νου µου, αυτήν τη φορά από τον Κώστα Βάρναλη:

«… Κι αν πρόσµενες τον λυτρωµό από την άδικη θανή/ εγώ µονάχα το ‘νιωσα, που ήµουνα λάσπηκαι κοινή…/ πόσο Χριστέ ‘σουν άνθρωπος! Κι εγώ, θασ’ αναστήσω!».

Κάνω µεταβολή και ανηφορίζω. Πάλι µεθυσµένος από τα αρώµατα της νεραντζιάς. Αλλάαυτήν τη φορά έχω φτάσει πια την Ανάσταση, µε ένα ποίηµα Ανωνύµου,του 17ου αιώνα.

Το περιλαµβάνει στο βιβλίο της «Μη µου άπτου» η Κίρκη Κεφαλέα: «…

Η Παναγιά ‘κάθητον ως αντίκρυ του τάφου/ οµού µε την Μαγδαληνήν, όσο κι οι άλλες να ‘λθουν/ Οι µυροφόροι έδραµον σ’ τον τάφον και εφέραν/ τα µύρα που ητοίµασαν προτού µιας ηµέρας/ πέντε τον αριθµόν ήτον, Σαλώµη κι Ιωάννα/ και η Μαρία του Κλωπά, Μαγδαληνή, Σωσάννα/ Και εις τον τάφον µπαίνουσιν τον Κύριον να βρούσιν,/ το σώµα να µυράνουσιν και πίσω να στραφούσιν…».

Μεγάλη Πέµπτη και γράφω. Και πρέπει – και θέλω – να υπάρχουν στο κείµενό µου και τα Πάθη και η Ανάσταση κι όλα τα αρώµατα και τα χρώµατα, από το σκούρο ώς το λευκό της Λαµπρής. Καιη Μαγδαληνή, βέβαια. Καλό Πάσχα.