«Nιώθω τη µοναξιά της σκοπιάς»

Τα πράγµατα δεν γίνονται ποτέ από µόνα τους, τυχαία, όπως δεν ήταν τυχαία η δηµιουργικότητα εκείνης της γενιάς. Θυµάται ο Στέλιος Ελληνιάδης:

«Το ενοποιητικό στοιχείο ήταν η Lyra. Ηταν ήδη ο Σαββόπουλος εκεί, είχε βγει ήδη ο πρώτος δίσκος της Ρεµπέτικης Κοµπανίας από το ’75, όλος ο αέρας µύριζε ανανέωση. Και όλοι εµείς που αργότερα φτιάξαµε το περιοδικό “Ντέφι” και ανοίξαµε για πρώτη φορά το Θέατρο του Λυκαβηττού το ’82, ήµασταν µια µεγάλη παρέα – να πω από τις πιο δηµιουργικές παρέες που υπήρξαν ποτέ – που διασκεδάζαµε πολύ και παράλληλα δώσαµε ώθηση στο τραγούδι. Ο Σαββόπουλος, ο Ρασούλης, ο Ξυδάκης, ο Φαληρέας (παραγωγός) ο Βακαλόπουλος (συγγραφέας), ο Κυριτσόπουλος (ζωγράφος), ο Αρβανίτης (γραφίστας) κ.ά. Υπήρχε µια ωραία και ανατροφοδοτούµενη σχέση µεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης, που έδωσε ωραία πράγµατα. Ο Νίκος βγήκε µέσα από αυτό το “κλίµα” και είναι ο πιο γνήσιος εκφραστής του. Χαµηλών τόνων αλλά µε δυνατή προσωπικότητα. Αυτοοργανώθηκε, δεν δέχτηκε κανένα καλούπι, έµεινε σταθερός στις αξίες του και βοήθησε να βγει προς τα έξω µια ολόκληρη γενιά καλλιτεχνών».

Καλλιτέχνες πρότυπα ίσως να µην υπάρχουν, αλλά το «άστρο» του Παπάζογλου έµοιαζε να είχε µια τέτοια λάµψη. Το καλό είναι ότι τίποτα δεν πάει χαµένο. Και δεν πάει χαµένο γιατί µένει πίσω η µουσική. Η µουσική µιας εποχής και µιας γενιάς που το γλέντησε και µας… γλέντησε.

Πολύ τακτικά, µέσα από στίχους που µάρκαραν τα καλοκαίρια και τους έρωτές µας. Είναι δυνατόν να κρατούν για πάντα οι καλές µέρες; Ο ίδιος το είχε συνειδητοποιήσει εδώ και χρόνια. «Oλοι µου οι φίλοι, η δηµιουργική παρέα µου, έγιναν Αθηναίοι», έλεγε σε µια συνέντευξή του το 2002. «Τώρα είµαι κατάµονος». Και σε λίγο γελώντας: «Nιώθω τη µοναξιά της σκοπιάς».