Τα συντρίµµια στον βυθό κρατούν κρυµµένο το µυστικό

Τέσσερα χιλιόµετρα κάτω απότην επιφάνεια του Ατλαντικού Ωκεανού, η ζωή δεν είναι έτσι όπως την ξέρουµε. Το φως του ήλιου δεν φτάνει σε τόσο µεγάλο βάθος. Τα σκοτεινά νερά είναι παγωµένα και η πίεσή τους ασύλληπτη. Σε αυτόν τον βυθό, ανάµεσα στη Βραζιλία και τη ∆υτικήΑφρική, βρίσκονται τα συντρίµµια του αεροσκάφους της Air France, πτήση 447, µαζίµε σορούς επιβατών ακόµη προσδεδεµένες.

Μέχρι πριν από λίγες µέρες, φάνταζε αδιανόητο να µπορέσει να βρεθεί το αεροσκάφος σ’ αυτόν τον αφιλόξενο και ανεξερεύνητο αχανή πυθµένα. Είχε καταπέσει µυστηριωδώ ςτην 1η Ιουνίου 2009, τέσσερις ώρες µετά την αναχώρησή του από το Ρίο ντε Τζανέιρο µε προορισµό το Παρίσι. Τα συστήµατα του αεροσκάφους εξέπεµπαν λανθασµένα σήµατα προτού καταπέσει. Οι οµάδες έρευνας δεν είχαν το παραµικρό στίγµα στηδιάθεσή τους για να ξέρουν πού περίπου να επικεντρώσουν τις έρευνές τους. Κάθε σηµείο ήταν πιθανό σε µία έκταση1.200 τετραγωνικών χιλιοµέτρων.

Σύµφωνα µε τους «Sunday Times», το να εντοπίσουν τα συνεργεία ταδύο µαύρα κουτιά του αεροσκάφους ήταν σα να αναζητούσαν µία βαλίτσα σε µια πόλη σαν το Λος Αντζελες και µάλιστα βυθισµένη στα 4 χλµ. Να όµως που τηντελευταία στιγµή, προτού εκπνεύσειτο χρονικό περιθώριο διάρκειας τηςερευνητικής αποστολής, ειδικοί από το Γραφείο Ερευνας και Ανάλυσης για την Ασφάλεια Πτήσεων Πολιτικής Αεροπορίας της Γαλλίας και επιστήµονες από το Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Woods Hole των ΗΠΑ, µπόρεσαν να το εντοπίσουν.

ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ. Είχαν στη διάθεσήτους τρία υποβρύχια ροµπότ, εξοπλισµένα µε ηχοβολιστικά συστήµατα σάρωσης, στροβοσκοπικές καιψηφιακές κάµερες. Σε απόσταση περίπου 10 χλµ. βόρεια από την τελευταία γνωστή θέσητου στον αέρα, βρήκαν δύο κινητήρες, σύστηµα τροχοδρόµησης και µεγάλο µέρος της ατράκτου. Οι συγγενείς των νεκρών που παραµένουν προσδεδεµένοι στις θέσεις τους, στο σκοτάδι της αβύσσου, κόντευαν να χάσουν και την τελευταία ελπίδα για να µάθουν τι προκάλεσε το δυστύχηµα.

Επέβαιναν 228 άνθρωποι στο αεροπλάνο. Μέχρι σήµερα, κανείς δεν µπορεί να πει µε βεβαιότητα τι συνέβη εκείνο το βράδυ. Στις οθόνες υπολογιστών έχει προσοµοιωθεί αµέτρητεςφορές η πτήσητου αεροσκάφους µε σκοπό να εξεταστεί κάθε αστάθµητος παράγοντας που θα µπορούσε να επιφέρει τη συντριβή. Τα µοντέλα προσοµοίωσης δείχνουν ότι η αντίστροφη µέτρηση άρχισε 3 ώρες και 40 λεπτά µετά την απογείωση, όταν το αεροσκάφος εισήλθε στη λεγόµενη ενδοτροπική ζώνη σύγκλισης. Είναι µίαζώνη χαµηλής πίεσης όπου συναντώνται αέρια ρεύµατα προκαλώντας φοβερές καταιγίδες.

Ειπώθηκε πως οιπιλότοι είδαν στο ραντάρ τους µιαµικρή θύελλα και όχι µια ακόµη πιο φοβερή που κρυβόταν πίσω της. Πέρασαν ανάµεσα από κεραυνούς, όµως δεν αρκεί ένας κεραυνός για να πέσει ένα σύγχρονο αεροσκάφος.

Οί ΘΕΩΡΊΕΣ. Ειπώθηκε επίσης πως τότε µπορεί να έπαθαν βλάβηαισθητήρες υπολογισµού ταχύτητας του ανέµου ή το σύστηµα αυτόµατης πλοήγησης και οι πιλότοι να µη γνώριζαν την ταχύτητα πτήσης, να άσκησαν πίεση στο αεροσκάφος ή να προκλήθηκε απώλεια στήριξης, όταν η ταχύτητά του µειώθηκε τόσο ώστε να µην µπορεί να παραµείνει άλλο στον αέρα. Ακόµη χειρότερα, κάτι που ανησυχεί περισσότερο πιλότους και εταιρείες,είναι ότι σ’ ένα τόσο αυτοµατοποιηµένοαεροσκάφος, ο υπολογιστής του παρουσίασε γενική δυσλειτουργία και δεν έδωσε στους πιλότους τη δυνατότητα να πάρουν στα χέρια τους το πηδάλιο και να σώσουν τις ζωές όλων.

Κανείς δεν ξέρει σε τι κατάσταση θα είναι τα µαύρα κουτιά αν βρεθούν, διαβρωµένα ύστερααπό δύο χρόνια στα βάθη του ωκεανού, κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει µετις σορούς τωνεπιβατώνστην κοµµατιασµένη άτρακτο. Το αεροσκάφος δεν είχε προλάβει να εκπέµψει σήµα κινδύνου.

Το να εντοπίσουν τα µαύρα κουτιά ήταν σαν να αναζητούσαν µία βαλίτσα στο Λος Αντζελες