ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ψύλλοι στ’ αυτιά από τη Φουκουσίµα

Τσερνόµπιλ η Φουκουσίµα λέει τώρα η ιαπωνική κυβέρνηση, που ανέβασε στο ανώτατο επίπεδο κινδύνου 7 το ατύχηµα στον πυρηνικό σταθµό του Ειρηνικού. Και αν η γεωγραφική απόσταση δίνει για µερικούς από εµάς στην τραγωδία αυτή την ψευδαίσθηση µιας ταινίας επιστηµονικής φαντασίας που βλέπουµε στις ειδήσεις αντί στον κινηµατογράφο, η αλήθεια δεν παύει να είναι λιγότερο ανατριχιαστική.

Το 1986, κάνοντας Μεγάλη Εβδοµάδα υπό ραδιενεργό βροχή και κτίζοντας βουναλάκια µε τα εβαπορέ κουτάκια στα ντουλάπια µας, λέγαµε µε θλίψη ότι για το Τσερνόµπιλ έφταιγε η ανικανότητα του σοβιετικού κρατισµού, η ακινησία ενός παντοκράτορα γραφειοκρατικού µηχανισµού, η αποτυχία µιας ολόκληρης κοσµοθεωρίας… Είκοσι πέντε χρόνια, όµως, µετά βλέπουµε να εξελίσσεται το ίδιο (ή µήπως τελικά χειρότερο;) σενάριο σε µια προηγµένη χώρα που θαυµάζαµε πάντα ως υπεροργανωµένη και τεχνοκρατούµενη – και µάλιστα σε ένα εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας που διαχειριζόταν ιδιωτική εταιρεία. Μια εταιρεία που καθυστέρησε εγκληµατικά να πάρει τα αναγκαία µέτρα, για να περισώσει τα µικροοικονοµικά της οφέλη, δικαιώνοντας όσους (που τους λέµε τώρα γραφικούς) µιλάνε για την ασυνειδησία του καπιταλισµού. Τι µας αποµένει να πιστέψουµε; Ποιο σύστηµα να εµπιστευθούµε, εµείς που σε λίγο θα αποκρατικοποιήσουµε (υπό τον ζυγό του χρέους) τα πάντα; Και αν το σούσι είναι πλέον passé, µικρό ίσως το κακό. Το ζήτηµα είναι πώς δεν θα γίνει passé µέσα από τις δικές µας επιλογές και το µέλλον των παιδιών µας.