«Το είχαµε τόσο ανάγκη»

Η παράσταση της «Κατσαρίδας» στο Κατάστηµα Κράτησης Ανηλίκων Αυλώνα πυροδότησε µετά το φινάλε συζητήσεις ανάµεσα στους νεαρούς εγκλείστους
«Τρόµαξα. Μου έσφιξε τόσο δυνατά το χέρι που τρόµαξα» έλεγε ο Σεραφείµ Ράδης. Για τη δυνατή χειραψία ενός τροφίµου των φυλακών Αυλώνα, µετά την παράσταση «Κατσαρίδα». Εκείνος ήθελε έτσι να του εκφράσει τις ευχαριστίες του. «Το είχαµε τόσο ανάγκη» του εκµυστηρεύτηκε στα «παρασκήνια». Σπάνια δέχονται οι φυλακές θεατρικές επισκέψεις.

«Περάσαµε πολύ ωραία» έλεγαν – ευχαριστώντας τον – στον ιδρυτή του Θεάτρου του Νέου Κόσµου και σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, που είχε την ιδέα για την παράσταση στις φυλακές ανηλίκων. Μια πρωτοβουλία στο πλαίσιο επισκέψεων του θεάτρου του και σε νοσοκοµεία, ιδρύµατα, ειδικά σχολεία. Πριν από τέσσερα χρόνια είχε παρουσιάσει εκεί την παράσταση του έργου «Καθόλου καλά» της Ούρσουλα Ράνι Σάρµα.

Οι ανήλικοι κρατούµενοι γέλασαν µε την ψυχή τους, σχολίασαν, ξέφυγαν. Η συζήτηση ίσως συνεχίστηκε και στους διαδρόµους µε τις καγκελόπορτες. Εως και τη σιδερένια έξοδο.

«Οµολογώ πως ένιωσα και λίγο δέος» έλεγε ο ηθοποιός Θοδωρής Πετρόπουλος. Μόλις είχε αφήσει πίσω του την αυτοσχέδια σκηνή. ∆εν ήταν µια ακόµη παράσταση. «Γελούσαν σε σηµεία που δεν περιµέναµε. Οι αντιδράσεις τους ήταν διαφορετικές. Αυτή ήταν και η δυσκολία» σχολίαζε ο Σεραφείµ Ράδης. Αλλη αίσθηση.

«Η τέχνη λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά και τους δίνει κίνητρα. Εµπνέονται µάλιστα και για τη δική τους παράσταση» έλεγε ο διευθυντής του Ειδικού Καταστήµατος Κράτησης Νέων Αυλώνα, Παύλος ∆ουλάµης. Ο οποίος παρακολούθησε την «Κατσαρίδα» µε τη σύζυγο και τον γιο του.

Τριακόσιοι εξήντα είναι συνολικά οι τρόφιµοι. «Σκοπός είναι να αναπτύξουν ενδιαφέροντα. Να συµµετέχουν σε εκδηλώσεις, σε εργαστήρια. Και φυσικά να αποκτήσουν παιδεία και να µορφωθούν. Θα ήταν δύσκολο να τα καταφέρουµε χωρίς εθελοντές» είπε στα «ΝΕΑ» ο Παύλος ∆ουλάµης. Ανάµεσα στους θεατές της «Κατσαρίδας» ήταν και ο διευθυντής του ∆ηµοτικού Σχολείου Νίκος Αρµένης. «Με τις χειροτεχνίες και τις κατασκευές ξεχνιόµαστε». Μια φράση που ακούει συχνά από τους κρατουµένους η υπεύθυνη πολιτιστικών προγραµµάτων και καλλιτεχνικών αγώνων Ανθή Γεωργιάδου. Οταν µε τη βοήθεια ειδικών καταπιάνονται µε κεραµικά, ψηφιδωτά, κολάζ, µουσική, θέατρο έως και σκάκι.


«Ενα απέραντο σχολείο»

«Ονειρό µου είναι η φυλακή να γίνει ένα απέραντο σχολείο» έλεγε ο καθηγητής Μαθηµατικών Πέτρος ∆αµιανός. Με υπερηφάνεια µάς έδειχνε το κοµπολόι του, δώρο από τους µαθητές του.

Φτιαγµένο µε µεράκι από ξύλινα καλαµάκια για σουβλάκι. Μια τεχνική που ξεκίνησε από τα κελιά. «Αυτά είναι τα παιδιά που απέρριψαν κάποιοι άλλοι συνάδελφοί µου έξω από τη φυλακή».

Μας µίλησε πολλές φορές για τις διακρίσεις των νεαρών τροφίµων. Και για την επιθυµία τους να σπουδάσουν. Μας σύστησε σε έναν χαµογελαστό νεαρό που µας έψησε ελληνικούς καφέδες. «Φέτος θα δώσει Πανελλαδικές Εξετάσεις» µας εξήγησε.