ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Η στρατηγική της ανάγκης

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ είναι δόγµα απαράβατο. Για όσους βλέπουν το ελληνικό πρόβληµα από απόσταση ακούγεται σαν σύντοµο ανέκδοτο: «Στρατηγικό κράτος».

Ενα µνηµόνιο και µία επιµήκυνση µετά, κάποιοι επιµένουν ότι το κράτος που τρώει ακόµη δανεικά – αυτό το αργό, ατάσθαλο και «λιπαρό» κράτος – µπορεί και πρέπει να είναι «στρατηγικό», να έχει τα µέσα ώστε να δεσπόζει στην οικονοµία.

υποθέτει κανείς ότι κάποια από τα στελέχη που εµφανίζονται ως δέσµιοι αυτής της φαντασίωσης, δεν είναι στ’ αλήθεια τόσο εκτός πραγµατικότητας. Συντονίζονται µε τον φωτοπουλικό οίστρο, µόνο για να συντηρήσουν τις εκλογικές τους πελατείες. Ωστόσο, µε ορισµένους από αυτούς φαίνεται ότι συµβαίνει κάτι πιο βαθύ, πιο απλό, πιο µεγάλο: πιστεύουν ειλικρινά ότι το ελλαδικό κράτος πρέπει να έχει στα χέρια του τις βαριές µπίζνες, να είναι µανατζαραίος και ρυθµιστής στην εγχώρια αγορά. Ειλικρινώς πιστεύουν ότι µπορούµε να δώσουµε στο πρόβληµα την ευκαιρία να λύσει τον εαυτό του… Και θα µπορούσαν να επαναλάβουν ακόµη και την προεκλογική τους εξαγγελία, ότι το ∆ηµόσιο όχι µόνο δεν πρέπει να αποσυρθεί από τις επιχειρήσεις, αλλά οφείλει να επανακτήσει τον ΟΤΕ και το λιµάνι του πειραιά.

Εναν χρόνο έπειτα από εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό στο Καστελλόριζο, δεν έχει σηµασία τι πιστεύει κανείς, ποια βίβλο βάζει ακόµη κάτω από το προσκέφαλό του. Για τον ενδεή, η µόνη πολιτική, η µόνη ιδεολογία είναι η ανάγκη.