«Και τώρα, ζεσταινόµαστε»

Κάθε χρόνοστην επταετία, αντιλαµβανόµουν τη γενέθλιαεπέτειο του καθεστώτος ακριβώς έναν µήνα αργότερα, στη γιορτή της θείας µου. Σε εκείνες τις επισκέψεις, και παρά τις θερµοκρασίες του Μαΐου, οι πόρτες, τα παράθυρα του σπιτιού της, ήταν κάθε χρόνο κλειστά. Αιτία, η αγάπη της θείας µου για τα τραγούδια του Θεοδωράκη,και ειδικά γιατον «Καηµό», που της άρεσε πολύ και να το χορεύει. Κάθε χρόνο λοιπόν στη γιορτή της, συνειδητοποιούσα, ότι τραγούδια σαν καιαυτό, δεν µπορούσαµε να τα ακούµε εύκολα. Αν και είχαµε γιορτή, κλειδαµπαρωνόµασταν για να µη µας καταλάβουν από τα άλλα σπίτια, και ιδίως ένας συνταξιούχος αστυνοµικός πουέµενε στη γειτονιά. Ητανένα αναγκαστικό χαµάµ, που εγώ, µικρός ακόµα, το είχα συνδέσει µε την ακρόαση τουΘεοδωράκη. Με το πουετοιµάζοντανοι µεγάλοι να βάλουν στο πικάπ το αγαπηµένο τραγούδι της θείας µου, εγώ σκεφτόµουν, «και τώρα ζεσταινόµαστε».