Καπέλα και ζώνες των Αλκίµων

Ναύπλιο, χειµώνας του 1972. ∆ευτέρα Γυµνασίου, τµήµα Β1. Πάνω ψηλά το Παλαµήδι, τα σκαλοπάτια. Απέναντι, τα αγάλµατα του πρώτου κυβερνήτη και του Κολοκοτρώνη. Ο Κολοκοτρώνης έφιππος, ο Καποδίστριας στα πόδια του. Ναύπλιο, κρύο, υγρασία, ο ήλιος αργεί πίσω από το Παλαµήδι, πρώτη ώρα αρχαία. Ανοίγει η πόρτα της τάξης, και ο γυµνασιάρχης µαζί µε τον επιστάτη του σχολείου µπαίνουν στην αίθουσα κρατώντας στην αγκαλιά τους ρούχα. Παντελόνια, πουκάµισα, ζώνες, καπέλα µε σήµατα. Ολα στο ίδιο χρώµα, «ραφ», όχι όµως το ωραίο της αεροπορίας ή του ουρανού µετά τη βροχή. Κάτι περίπου σαν εκείνα, άνοστο όµως και αχώνευτο. Ο γυµνασιάρχης µάς µιλάει για τους Αλκιµους, για τη νεολαία της Εθνικής Επαναστάσεως, για τους φρουρούς της, για τα ιδανικά της, και αρχίζουν να µοιράζουν µαζί µε τον επιστάτη τις στολές. Οχι όµως σε όλους. Σε κάποιους δεν δίνουν, περνούν από µπροστά τους δυσφορώντας φανερά. Φεύγοντας, ένας συµµαθητής µας, ο Ν.Λ., φώναξε: «κύριε γυµνασιάρχα, εγώ δεν πήρα». Γύρισε πίσω ο γυµνασιάρχης και του έριξε ένα χαστούκι που κουδούνισε όλη η τάξη.