Ο ασφαλίτης στις πρόβες

Στο κτίριο της Λέσχης Τζαζ στην Κοµνηνών 4 στη Θεσσαλονίκη, περνούσα πολλές ώρες ήδη από το ’71-’72. Η Λέσχη υπαγόταν στη Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία «Τέχνη», που ήταν αναπόσπαστο κοµµάτι της πολιτιστικής ζωής. Η χούντα, όµως, την έβλεπε µε καχύποπτο µάτι. Κάθε φορά που είχαµε πρόβα ή συναυλία στη Λέσχη, η ασφάλεια έστελνε τον άνθρωπό της, για να διαπιστώσει αν κάναµε ή λέγαµε κάτι εναντίον του καθεστώτος. Εµείς κάναµε αφιερώµατα στον Χέρµπι Χάνκοκ, τον Τσαρλς Μίνγκους ή τους Weather Report, και ο άνθρωπος της ασφάλειας ερχόταν για µέρες, βδοµάδες και µήνες, χωρίς να βγάζει κάτι. Σύντοµα, είχαµε φυσικά γνωριστεί µαζί του. Μας ρώταγε τι ώρα θα τελειώσουµε, γιατί έπρεπε να γυρίσει στη γυναίκα του, και εµείς του απαντούσαµε να κάνει υποµονή, γιατί είχαµε πολλά τραγούδια µπροστά µας. Παρά το φαιδρό του πράγµατος, τελικά η «Τέχνη» σφραγίστηκε. Την έκλεισε η δικτατορία µε έναν νόµο «περί εχθροπραξιών κατά του συστήµατος», που εφαρµόστηκε λίγο µετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου τον Νοέµβριο του 1973. Και που θεωρούσε ότι αυτό που κάναµε λειτουργούσε εναντίον του καθεστώτος.