Εικόνες χωρίς λόγια

Αλσύλλιο των Αθηνών µε λίγα ψωριάρικα πεύκα που οι κορµοί έχουν γεµίσει µε τη γνωστή ασθένεια που ο λαός τουλάχιστον τη λέει βαµβακίαση. Κάµπιες σαν τσαµπιά κρέµονται από τους κλώνους και στο έδαφος είναι σκορπισµένα για µήνες ξερά κουκουνάρια. Αφήνω που είναι σε πλήρη εγκατάλειψη το αλσύλλιο, χώρος ανάσας για µια πυκνοκατοικηµένη περιοχή της πρωτεύουσας, µε γέροντες και αναπήρους να βρίσκουν εκεί λίγη ανάπαυση σε παγκάκια που νεαροί ταλιµπάν κάθε τόσο ξηλώνουν και πετάνε έτσι για διασκέδαση, µε κινδύνους για νεαρές µητέρες που καταφεύγουν εκεί µε καροτσάκια µε τα µωρά τους γιατί τα δροµάκια του εγκαταλελειµµένου πευκώνα γίνονται πίστες για σούζες µανιακών εφήβων που οδηγούν χιλιάρες µηχανές µε έξοδα του απελπισµένου γονιού τους.

Το αλσύλλιο είναι και καταφύγιο ναρκοµανών, εµπόρων και ανέστιων οικονοµικών παράνοµων µεταναστών που ακόµη και τον χειµώνα µε κουρέλια και σάπια παπλώµατα που έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια σκεπασµένοι κοιµούνται σε υπήνεµα παγκάκια. Μέσα σ’ αυτό το τοπίο ξεφύτρωσε πρόσφατα συνεργείο του ∆ήµου για κλάδεµα. Πάνω από 8-10 νοµαταίοι, φτάνουν εκεί κατά τις οχτώ το πρωί και ξεκινάνε «δουλειά». Ναι, βάζω εισαγωγικά γιατί δεν µπορώ να τη θεωρήσω ως δουλειά που αµείβεται από τα χρήµατα που µέσω του ηλεκτρικού µου λογαριασµού εισπράττει ο δήµος. Λοιπόν ένας δουλεύει χειριζόµενος ένα ηλεκτρικό χειροπρίονο και οι άλλοι 8 κοιτάνε. Προφανώς είναι επόπτες, τροµάρα τους. Κάθονται στα γύρω παγκάκια, καπνίζουν, συχνά µασουλάνε σάντουιτς, διαβάζουν αθλητικές εφηµερίδες, συζητούν φωναχτά, µάλλον για επιδόµατα, υπερωρίες, απολύσεις και συµβασιούχους. Ο εργαζόµενος κάθε φορά που ξεκαθαρίζει µε τα ξερά κλαδιά ενός πεύκου, αναπαύεται, πλησιάζει την οµήγυρη και αφού συζητήσει τα κοινά σε µια ώρα επιστρέφει στο πριόνι.