ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ∆ιακοπές στην Αίγινα

Μαγικές συνταγές ανεβάσµατος δεν υπάρχουν. Ολοι µας όµως µετά από κάποια ηλικία, συνειδητοποιούµε τη µικρή (η µεγαλύτερη) «αναπηρία» µας και απλά µαθαίνουµε να τη χειριζόµαστε µε σύνεση – για να µην καταντήσει να τρέχει πιο γρήγορα από µας και εµείς από πίσω, σαν ανάπηροι. Σε µια τέτοια «περίεργη» µέρα λοιπόν (όπου ο αγώνας θα έληγε 1-0), πήρα το καραβάκι και πήγα στο νησί της εφηβείας µου, την Αίγινα. Αίγινα, η πρώτη µου πατρίδα. Εκεί όπου οι µυρωδιές έχουν µνήµη και οι γκρίζοι κρόταφοι (µα πώς έγινε έτσι!) χάνουν σε δευτερόλεπτα την ηλικία τους. Πόσο απέχει η Αίγινα από την Αθήνα; Ενα τσιγάρο δρόµο; Από τα Πλακάκια µε θυµάµαι µε το ποδήλατο, να περνάω τη στροφή Καζαντζάκη και να βλέπω το περίγραµµα του Πειραιά µε τις καµινάδες του Περάµατος λίγο πιο κει. Ποτέ δεν µου άρεσε η θέα αυτή. Ηθελα να τη σβήσω. Αλλά παρηγοριόµουν. Γιατί το µπλε ανάµεσά µας είχε ικανότητα µαγικού ραβδιού, έκλεινα τα µάτια, έδινα άλλη µια πεταλιά κι ο Πειραιάς βούλιαζε µέσα στα νερά, δίνοντας στην Αίγινα φυσικά την παντοδυναµία που της άρµοζε. Κάπως έτσι συνέβη και τώρα. Ολη η µουντίλα της Αθήνας, το αγριεµένο βλέµµα των ανθρώπων, το πορτοφόλι που εκλάπη, το τζάµι που έσπασε, το mail που δεν έφτασε, όλα κύλησαν κι έπεσαν ήρεµα στο µπλε της Κολώνας, ενώ ένα «εεε Χάρη», που ακούστηκε ακριβώς µε τον ίδιο τρόπο τριάντα χρόνια µετά, έδωσε τη χαριστική βολή σε όλα τα βάσανα της ανθρωπότητας.