Σβήσε µας απ’ τον χάρτη!

Κυρία Φοίβη, Δυστυχώς έγινα µάρτυρας µιας αποτρόπαιης σκηνής στα διόδια της Αττικής Οδού, στην είσοδο από την Κατεχάκη, το πρωί της Τετάρτης. Εκεί όπου πέντε έξι παράξενοι τύποι, πενηντάρηδες και αξύριστοι, είχαν αναρτήσει ένα πανό που έγραφε – το γνωστό – «Δεν πληρώνουµε τα διόδια» και καλούσαν µε σηµαίες τους οδηγούς να περνούν ελεύθερα.

Μια κυρία σταµατάει µε το αυτοκίνητό της. Εκείνοι της λένε: «Πέρασε, είναι ελεύθερα». Εκείνη εξακολουθεί να στέκεται, λέγοντας θέλω να πληρώσω, δεν είµαι από εκείνους που θεωρούν πως δεν πρέπει να πληρώνουν σ’ αυτή τη χώρα (ή κάπως έτσι, δεν τα θυµάµαι λέξη προς λέξη – το νόηµα σας µεταφέρω).

«Δεν υπάρχει υπάλληλος;» ρωτάει η γυναίκα. Εµφανίζεται ένας υπάλληλος, της λέει «µα µπορείτε να περάσετε ελεύθερα» κι εκείνη του επαναλαµβάνει πως δεν θέλει να είναι από εκείνους που δεν πληρώνουν. Ο υπάλληλος µπαίνει στον γκισέ και της κόβει µια απόδειξη.

Οπως κάνει να της τη δώσει κι εκείνη έχει βγάλει το χέρι της από το παράθυρο του αυτοκινήτου, έρχεται ένας από τους πέντε τύπους µε το πανό καπνίζοντας, κάνει µια έτσι και το τσιγάρο του ακουµπάει τον καρπό της! Και δίπλα ένας δεύτερος κινείται προς το µέρος του αυτοκινήτου. Δεν ξέρω τι θα γινόταν στη συνέχεια γιατί η γυναίκα είχε την προνοητικότητα να βάλει µπροστά και να φύγει.

Και ρωτώ, σε τι χώρα ζούµε; Τι απέγινε η ευγένεια και η δηµοκρατία µας;

Πώς κλείνουν έτσι ανεξέλεγκτα κάποιοι τα διόδια (και στην Αττική Οδό!)

και µε ποιο δικαίωµα καταλύουν κάθε έννοια νόµου;

Ελένη Α. < Κι έπειτα κινδυνολογούµε – ή θρηνολογούµε – για την πτώχευση της Ελλαδίτσας, αγαπητή Ελένη, και µιλάµε για τα µέτρα, τις περικοπές, τα σφιχτά ζωνάρια. Τη χαµένη µας ανθρωπιά και δηµοκρατία, στο όνοµα αλήθεια ποιων διεκδικήσεων, την κλαίµε; Τη χαµένη µας συγκρότηση ως κοινωνικών όντων, στο όνοµα αλήθεια ποιων «χαιρετισµάτων στην εξουσία», τη θρηνούµε; Το χαµένο µας µέτρο (και σταθµό) και την αβλεπί και αδιαµαρτυρητί παράδοση άνευ όρων στα χέρια κάποιων υποτίθεται «διεκδικητών» των δικαιωµάτων µας τα πενθούµε; Πρέπει – δυστυχώς – να αποχαιρετήσουµε για πάντα εκείνη την παλιά Ελλάδα του φιλότιµου, της ευγένειας, της ανθρωπιάς, του µέτρου, γιατί αυτήν δεν πρόκειται ποτέ να την ξαναβρούµε, ακόµη κι αν θα φτάσουµε µετά την κρίση «να ζήσουµε κι ας είµαστε φτωχοί» (πάλι); Γιατί αν είναι να ζήσουµε στην Ελλάδα του κανίβαλου «συνδικαλισταρά», παραγοντίσκου «ελληναρά», µήπως πρέπει καλύτερα κάποιος να µας θυµίσει τα βήµατα για τον Χορό του Ζαλόγγου;